เรื่องไข่จัดการเสร็จ เจียงอิ่งเสวี่ยก็กลับไปนั่งยองๆ ข้างลูกแมวไร้ลมหายใจทั้งเก้าตัวนั้นอีกครั้ง
ตรวจทีละตัวจนแน่ใจแล้ว จึงค่อยๆ ห่อลูกแมวแต่ละตัวด้วยใบไม้ที่สะอาด แล้ววางลงในหลุมที่สัตว์กระทุ้งหินขุดไว้
เสิ่นสวินมองลูกแมวในหลุม นิ่งเงียบ
เงียบไปนานพอควร
ลมจากทุ่งหญ้าพัดมา กดต้นหญ้าเตี้ยๆ แผ่ราบเป็นแนว
“ใครวางพวกมันไว้ที่นี่?” เสิ่นสวินเอ่ยถามเบาๆ
หนิงซู๋หยูรับคำเบาๆ: “แนวหินมีคนล้อมไว้ตั้งใจ หญ้าก็มีคนตัดตั้งใจ อาจจะมีแมวตัวโตคอยดูแลพวกมันอยู่”
เสิ่นสวินฟังจบ นิ่งไปไม่กี่วินาที วงตาแดงก่ำขึ้นมาทันที
ที่แท้ไข่พวกนั้นไม่ใช่ของเซ่นไหว้
ผลไม้ก็ไม่ใช่
เป็นอาหารที่เตรียมไว้ให้ลูกแมวที่ป่วยและใกล้จะตาย
มันอาจไม่เข้าใจว่าโรคหัดแมวคืออะไร ไม่รู้ว่าลูกแมวพวกนี้กินอะไรลงไปไม่ได้แล้ว
แต่มันยังเอาอาหารเท่าที่หาได้ มากองไว้ข้างๆ ลูกแมว
ล้อมหิน ตัดหญ้าสูง เพื่อไม่ให้พวกมันถูกพายุฝนและสัตว์ร้ายในทุ่งหญ้าทำร้าย
แล้วล่ะ?
แล้วมันก็คงได้แต่ยืนอยู่ข้างๆ มองพวกมันหลับตาลงทีละตัวๆ
เสิ่นสวินมองอีกครู่ สูดจมูก ขยี้ตาอย่างแรง
“ฝังเถอะ”
ตอนดินกลบทับลงไป ลมในแนวหินพัดโหมเข้ามา พาใบหญ้าปลิวเป็นแนว
เสิ่นสวินจ้องมองตลอด จนกำดินสุดท้ายถูกกดแน่น แล้วไปหามาแผ่นหนึ่ง เขียนว่า: สุสานหมู่แมว
ใต้บรรทัดนั้นเติมตัวอักษรเล็กๆ หนึ่งบรรทัด: ขอให้พวกมันเกิดใหม่ไร้ซึ่งโรคภัย