หนิงซู๋หยูยืนขึ้น เดินไปที่ขอบเขตแยกโรค ใช้เท้าขีดเส้นบนพื้น “ขุดร่องตื้น ๆ ยาวสองเมตร ลึกสามสิบถึงสี่สิบเซนติเมตร ปลายหนึ่งเปิดไว้จุดไฟ ความร้อนจะไหลไปตามก้นร่อง ด้านบนปูไม้กระดาน ไม้กระดานจะถูกความร้อนจากข้างล่างอบ”
“แคร่ไฟแบบง่าย ๆ” เจียงอิ่งเสวี่ยเข้าใจความหมายของเธอได้ทันที
“ใช่” หนิงซู๋หยูพยักหน้า
“ระหว่างไม้กระดานกับไฟต้องมีระยะห่างพอสมควร แล้วรองด้วยชั้นดินกันความร้อนอีกชั้น ไม่งั้นจะลวกแมวได้โดยตรง”
“ก้นร่องปูด้วยเศษหิน เป็นตัวกันชนความร้อน” หนิงซู๋หยูเสริมอีกประโยค
เหอฉางเฟิงได้ยินแนวคิดของหนิงซู๋หยู ใช้ปลายเท้าขีดเพิ่มบนพื้น เปลี่ยนเส้นตรงให้เป็นเส้นโค้งนุ่ม ๆ
“ร่องต้องไม่ตรง ความร้อนจะไหลเร็วเกินไป โค้งหน่อย ทางยาวขึ้น อุณหภูมิจะได้สม่ำเสมอ”
หนิงซู๋หยูดูเส้นที่เขาวาด แล้วพยักหน้า “ได้”
แล้วขีดเส้นโค้งอีกเส้นบนพื้น “ขุดตามนี้ ยาวสองเมตร กว้างครึ่งเมตร ลึกถึงเข่าฉัน ปลายนี้เปิดกว้าง ปลายนั้นคอดเข้า”
เสิ่นสวินมองเส้นบนพื้น สมองยังไม่ได้วาดภาพออกมา กำลังโหลดอยู่......
หนิงซู๋หยูให้เธอแปลให้สัตว์กระทุ้งหินฟัง ให้สัตว์กระทุ้งหินขุดตามเส้นที่เธอขีดไว้
เสิ่น·ล่าม·สวิน ขึ้นแท่นปฏิบัติการ
หนิงซู๋หยูเตือน “เบา ๆ หน่อย อย่าให้ทั้งแผ่นดินถล่มลงมา”
สือเจียนย่อตัวลง นิ้วหินสองนิ้วแหย่ลงไปในดิน ค่อย ๆ แงะออกมาอย่างระมัดระวัง แงะไปสองที ระดับแรงใช้ได้พอดี โครงร่างของร่องตื้นก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง