เสิ่นสวินเงยหน้าขึ้น เห็นซวงถ่วนทำหน้าน้อย ๆ อยู่ ก็เก็บแว่นตาขึ้นมาใส่
เอวแก่ ๆ ของเธอเอ๊ย
ฉากที่คุ้นเคยเหลือเกิน
อ้าว ความทรงจำที่ตายไปแล้วกำลังย้อนกลับมาทำร้ายจิตใจเธอ...
เสียงละมุนของซวงถ่วน: “คนใจดีตัวน้อย! ในที่สุดก็กลับมาแล้ว!”
เสิ่นสวินโกรธไม่ลงสักนิด ยื่นมือไปขยี้หัวมัน ขนนุ่มทั้งลื่น อุณหภูมิร่างกายอุ่น ๆ จมูกเปียกเป็นเงา ลมหายใจสม่ำเสมอมีพลัง
“เมื่อก่อนนี่จะตายอยู่แล้วแท้ ๆ ตอนนี้อ้วนเป็นแบบนี้เลยนะ”
“ฮี่ฮี่” ซวงถ่วนหมุนตัวอย่างภูมิใจ หางอ้วน ๆ สะบัดหนึ่งที “ของที่สัตว์ในเผ่าของพวกเธอทำอร่อยมาก ฉันกินได้เยอะทุกมื้อเลย”
“ยังมีหน้ามาพูดอีก”
ซวงถ่วนไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องน่าอายอะไรนัก กลับขยับเข้าไปอีกก้าว ลดเสียงต่ำลง น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเร่งรีบ: “เออ ๆ! คนใจดีตัวน้อย รีบไปดูลูกอ่อนของเธอเร็วเข้า!”
เสิ่นสวินชะงัก: “มันเป็นอะไร?”
ซวงถ่วนใช้ขาหน้าโบ้ยไปกลางอากาศ “ตั้งแต่พามันกลับมาได้ ไอ้ตัวนั้นกินไม่หยุด! ตื่นก็กิน! กินเสร็จก็นอน! ตื่นขึ้นมาอีกก็กิน! กินเก่งมาก”
มุมปากเสิ่นสวินยกยิ้มขึ้น
ซวงถ่วนพูดถึงลูกอวิ๋นลั่ว
ลูกหมีของจี้เยว่
กินได้ก็ดี กินได้แสดงว่ากำลังโต
เสิ่นสวินกำลังจะถามต่อ ก็ได้ยินเสียง “ปัง ๆ ๆ” อันทึบดังมาจากทางขวา
พื้นดินสั่นไหวเบา ๆ
ตัวใหญ่สีเทาขาวตัวหนึ่งพุ่งออกมาจากหลังเต็นท์
สือเจียน
ขาหินตัน ๆ สองข้าง เดินสามก้าวกระโดดสองก้าว ทุกก้าวที่เหยียบลงไป แมวรอบข้างต่างถูกสั่นจนเด้งขึ้นนิดหน่อย แล้วก็ทรุดตัวลงนั่ง
มันตะโกนมาแต่ไกล
“ผู้มีพระคุณตัวน้อย!! ผู้มีพระคุณตัวน้อยกลับมาแล้ว!!!”
ตาสีเขียวเรือง ๆ สองดวงของสือเจียนสว่างราวกับเสาไฟ กระโดดดึ๋ง ๆ มาถึงหน้าเสิ่นสวิน เท้าหินเหยียบลงบนดินจนเป็นสองหลุม