เสิ่นสวินเดินตามเจียงอิ่งเสวี่ยเข้าไปในส่วนลึกของค่าย ระหว่างทางก็เล่าเรื่องเปลือกไข่ให้ฟัง
“ฉันเอาเปลือกไข่มาด้วย บดหมดแล้ว กลัวว่าระหว่างทางมันจะแตก ห่อไว้ในถุงซีล”
เจียงอิ่งเสวี่ยส่ายหน้าเบาๆ
“เปลือกไข่พวกนั้นฉันดูไปแล้ว เจ้าตัวเล็กยังไม่มีฟัน กัดยังไงก็ไม่แตก ตอนจากมาฉันบอกเจ้าจ้าวหรานไว้แล้ว ให้มันอย่าเพิ่งทิ้ง เก็บไว้กลับโลกเพื่อเอาไปวิจัย”
เสิ่นสวินพยักหน้า “ได้ คราวหน้าเวลาส่งตัว ค่อยเอาติดกลับไปด้วยกัน”
“แต่...” น้ำเสียงเจียงอิ่งเสวี่ยเหมือนมีอะไรค้างอยู่ พูดไม่จบ สีหน้าเหมือนปวดหัวมาก เอานิ้วสองข้างกดขมับแล้วนวดสองที
“เป็นอะไร?”
เจียงอิ่งเสวี่ยไม่ตอบ ดึงเสิ่นสวินเลี้ยวไปอีกทาง แล้วเปิดม่านเต็นท์ที่ตั้งเดี่ยวๆ อยู่ข้างพุ่มไม้เตี้ยๆ
ความร้อนพุ่งออกมาปะทะหน้า
ในเต็นท์วางเตาหินเล็กๆ ไว้ ถังเหล็กเผาฟืนอยู่ข้างใน ทำให้เต็นท์อบอุ่นไปหมด เขตเผ่าแมววงน้ำค้างแข็งไม่ร้อนเท่าไหร่ ความสูงจากระดับน้ำทะเลสูง ลมแรง แต่พอเสิ่นสวินก้าวเข้าไปในเต็นท์ เหงื่อก็ผุดขึ้นที่หน้าผากทันที
กลางเต็นท์ มีรังเล็กๆ ทำจากไม้กระดานสองสามแผ่นกับฟางข้าว ในรังปูด้วยผ้าห่มขนแมวนุ่มๆ มีสิ่งมีชีวิตสีชมพูเนียนนุ่มก้อนหนึ่งนอนหมอบอยู่บนนั้น
ฝีเท้าเสิ่นสวินหยุดชะงัก
ลูกอวิ๋นลั่ว
แค่ไม่กี่วันไม่ได้เจอ เจ้าตัวนี้เปลี่ยนไปจากในความทรงจำชัดเจน ตอนเกิด ผิวสีชมพูที่เกือบจะโปร่งแสง ตอนนี้มีขนสีฟ้าอ่อนสั้นๆ งอกขึ้นมาบางๆ ร่วงๆ เหมือนต้นหญ้าที่เพิ่งแทงยอด