จางหยุนจิ้งและหวังเฉียงเหนี่ยวไกพร้อมกัน
ฟิ้ว ฟิ้ว
ตะปูล็อกเหล็กกล้าสองอันพุ่งทะยานเสียดอากาศอย่างแหลมคม ตรงเข้าปักเข้าที่ถุงหายใจทั้งสองข้างของตะขาบพันปล้องอย่างแม่นยำ
ของเหลวสีเขียวพุ่งกระจายออกมาราวกับปืนฉีดน้ำแรงดันสูง
ร่างมหึมาของตะขาบพันปล้องชะงักแข็งทื่อไปครู่หนึ่ง ส่งเสียงร้องโหยหวนน่าสยดสยอง จากนั้นก็ทรุดฮวบลงราวกับเครื่องจักรกลหนักที่ถูกถอนเอ็น
ร่างกระแทกพื้นอย่างหนัก ฟุ้งฝุ่นและเศษมอสปลิวกระเซ็น
การต่อสู้ทั้งหมดจบลงอย่างรวดเร็ว ฉับไว รวมเวลาไม่ถึงสิบวินาที
มือที่ลุคถือปืนยังค้างอยู่กลางอากาศ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยไม่อยากเชื่อ
อีลีสมองตะขาบพันปล้องที่ล้มลงกับพื้น ดวงตาเป็นประกายด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่ง ชูนิ้วโป้งชมเปาะว่า “ประสานงานกันได้ดั่งเทพ ฝีมือสุดยอดจริงๆ ถ้าไม่รู้ว่าทหารของประเทศจีนพวกคุณมาไม่ได้ ฉันแทบจะสงสัยว่าพวกคุณเป็นทีมชาติเลยล่ะ”
เสิ่นสวิน: “......”
น้องสาว เธอเฉียบแหลมมาก
เป็นทีมชาติจริงๆ ด้วย
คณะเดินทางลงจากต้นไม้อย่างโล่งอกในที่สุด เท้าสู่พื้นดิน ใต้ฝ่าเท้าเป็นชั้นดินฮิวมัสหนานุ่มแน่น รอบด้านเต็มไปด้วยพุ่มไม้เขียวชอุ่ม และเห็ดนานาชนิดขนาดใหญ่บ้างเล็กบ้าง
เสิ่นสวินเดินออกไปได้ไม่ถึงสองก้าว เสียงแจ้งเตือนในหัวก็ดังระเบิดราวกับจุดประทัดวันปีใหม่
[ติ้ง]