รอบแท่นหินในน้ำเต็มไปด้วยชิ้นส่วนของสิ่งปนเปื้อนเหวลึกที่ขาดกระจัดกระจาย ปนกับซากปลานานาชนิดที่ถูกครหา
ของเหลวสีดำผสมเข้ากับน้ำในทะเลสาบใต้ดิน ย้อมผิวน้ำที่ใสสะอาดให้กลายเป็นสีดำสนิท กลิ่นคาวโชยอัดแน่นอยู่ในถ้ำหินปูน ส่งกลิ่นคลุ้งจนแทบคลื่นไส้
สู้กันมาทั้งคืน ทุกคนเหนื่อยแทบหมดแรง ลู่หว่านถังพิงกล่องกระสุนที่แฟบไปเกินครึ่ง ก้มหน้ากดลูกกระสุนใส่แม็กกาซีนอย่างรวดเร็วด้วยมือเดียว เสียง “คลิ๊ก ๆ” ดังไม่ขาดระยะ
หนิงซู๋หยูนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ ใช้ผ้าเช็ดคราบดำในปืนกลออกมาทีละชั้น
“เมื่อก่อนเจ้าพวกนี้ก็สู้แบบนี้หรือ” หนิงซู๋หยูหยุดมือ มองไปที่จี้เยว่ซึ่งนอนซบอยู่ในแอ่งหิน แล้วถามขึ้น “ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ ไม่เคยหยุดเลย สู้แบบไม่กลัวตายเลย แปลกมาก”
เสิ่นสวินกำลังยกกระติกน้ำทหารดื่มน้ำ พอได้ยินก็เช็ดคาง แล้วหันไปแปลให้จี้เยว่ฟัง
ร่างของจี้เยว่กระเพื่อมขึ้นลงตามลมหายใจ จุดที่ถูกพันด้วยผ้าขาวซึมออกมาเป็นรอยแดงประปราย ดวงตาสีทองจ้องไปยังความว่างเปล่า ตอบกลับเสียงเบา “ไม่เคย พวกมันมาหาเรื่องเป็นประจำ ตายไปสิบกว่าตัวก็ถอยกลับไปเอง แต่ครั้งนี้ ตั้งใจจะบุกมาบดขยี้ที่นี่ให้ราบคาบ”
“แล้วทำไมจู่ๆ ถึงบ้าคลั่งขนาดนี้ล่ะ” เสิ่นสวินถามด้วยความสงสัย
จี้เยว่ค่อยๆ ก้มหน้าลง คางจรดใกล้ท้อง ไข่สีครามน้ำเงินลายทองที่ถูกขาทั้งสี่กอดไว้แน่นอยู่ตรงกลาง กำลังสว่างวูบไหวตามความถี่แผ่วเบา “เพราะลูกของฉันกำลังจะออกมา”
เสียงของมันเบามาก แต่แฝงไปด้วยความเหนื่อยหน่ายชะตากรรม “การเกิดของอวิ๋นลั่วทุกตัว จะทำให้เผ่าเหวลึกคลุ้มคลั่ง พวกมันละโมบเลือดเนื้อของลูกอวิ๋นลั่ว แค่กินลูกอวิ๋นลั่วที่เกิดใหม่ เผ่าเหวลึกก็จะข้ามผ่านขีดจำกัดสายเลือดได้ วันฟักออกจากไข่ของฉัน เผ่าเหวลึกก็กรูกันออกมาทั้งเผ่า เป็นแม่กับพวกพ้องของฉันที่เอาชีวิตเข้าแลกเพื่อผลักพวกมันกลับไป”