ท่ามกลางควันหนาทึบ สัตว์ปุยนุ่นสูญเสียทิศทาง วิ่งชนไปทั่วอย่างไร้จุดหมาย
สัตว์ปุยนุ่นหลายตัวพ่นเมือกใส่กันด้วยความตื่นตระหนก เมือกเหนียวข้นพันเกี่ยวกันไปมาระหว่างพวกมัน
ไม่นาน สัตว์ปุยนุ่นหลายตัวก็พากันติดเป็นก้อนขนสีขาวขนาดใหญ่ ทั้งตัวเองและพวกพ้องพันกันแน่น
บางตัวถึงกับร้องไห้จนน้ำตาไหลชุ่ม ดินบนพื้นเปียกแฉะ ขนฟูที่เคยพองนุ่มแนบติดลำตัว ดูน่าขันและน่าสงสาร
เสิ่นสวินมองความโกลาหลริมทะเลสาบ แล้วค่อยผ่อนลมหายใจยาวอย่างโล่งอก
หนิงซู๋หยูยกมือขึ้น ออกคำสั่งว่า “หยุดขว้างได้”
หมอกควันค่อย ๆ จางลง
บนแผ่นหินริมทะเลสาบ มีก้อนขนสีขาวหลายสิบก้อนกระจัดกระจายอยู่เกลื่อนกลาด
สัตว์ปุยนุ่นที่ถูกเมือกของตัวเองผนึกจนขยับไม่ได้ทับซ้อนกันอยู่ พวกมันส่งเสียงครางหงิง ๆ ขาทั้งสี่ตะกุยอากาศอย่างไร้ประโยชน์ ไม่มีตัวไหนขยับไปไหนได้แม้แต่น้อย
ส่วนสัตว์ปุยนุ่นอีกหลายสิบตัวที่ไม่โดนเมือกถอยไปอยู่บริเวณน้ำตื้นห่างออกไปสิบเมตร ขนสีขาวเปียกชุ่มฟูฟ่อง ท้องแนบผิวน้ำ ดวงตากลมสีดำจ้องเสิ่นสวินกับพวกเขาเขม็งพร้อมกัน
สัตว์ปุยนุ่นตัวนำซึ่งมีร่างใหญ่กว่าตัวอื่นขยับไปข้างหน้าสองก้าว ปากเล็ก ๆ อ้าหุบ ส่งเสียงครืดคราดแหลมสูงติด ๆ กัน “มนุษย์ชั่วช้า!”
“รีบปล่อยพวกพ้องของเราเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นจะทำให้พวกแกติดกันเป็นก้อนให้หมด!”
เสิ่นสวินได้ยินเสียงด่าทอใส ๆ ราวกับเสียงเด็ก จึงเดินไปข้างหน้าสองก้าว เอามือเท้าสะเอวแล้วตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน “อาหารจะกินมั่วซั่วก็ได้ แต่อย่าพูดมั่ว ใครทำร้ายพวกพ้องของพวกแกกัน? เห็น ๆ อยู่ว่าพวกแกพ่นน้ำลายใส่กันเอง พลาดจนติดกันเป็นก้อน เกี่ยวอะไรกับพวกเราสักนิด?”