เสี่ยวฮุยได้ยินคำพูดนั้น ก็หันไปมองลูกอ่อนที่อยู่ข้างกาย แล้วก็มองผู้อาวุโสหลายท่าน
สุดท้าย สายตาของมันก็ตกไปที่ร่างของเสิ่นสวิน
ไม่ลังเลแม้แต่น้อย
เสี่ยวฮุยก้าวขาสั้น ๆ พุ่งทะยานพรวดเดียวเข้าไปยืนอยู่ข้าง ๆ เสิ่นสวิน
มันตะโกนออกมาสองคำอย่างก้องกังวาน “ตามเจ้า!”
อิ่มหวานมื้อเดียว กับอิ่มหวานทุกมื้อ มันแยกออกชัดเจน
เหล่าผู้อาวุโสรอบข้างพากันหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข ใบหน้าเบิกบานราวดอกไม้ผลิบาน
ผู้อาวุโสสือซานโบกไม้โบกมือให้สือเจียน “พามันไปด้วยก็แล้วกัน ดูให้ดี ๆ อย่าให้มันวิ่งพล่านไปแล้วถูกนกบินล้อมคาบไปอีก”
เสิ่นสวินลุกขึ้นยืน โบกมือไปทางยักษ์ใหญ่ทั้ง 21 ตัวนั้น แล้วสั่งการเสียงดัง “ทุกตัวเข้ามา! อย่าเบียดกัน เข้าแถวตามที่จัดไว้เมื่อกี้ เรียงหนึ่งต่อหนึ่งเข้าไปยืนในวงที่สว่าง ๆ นั้น!”
พอเจ้าตัวมหึมาทั้ง 21 เริ่มขยับ บรรยากาศในที่นั้นก็แทบจะควบคุมไม่อยู่ทันที
แท่นส่งตัวที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางสิบเมตร แม้จะกว้าง แต่ก็แน่นอนว่าไม่สามารถบรรจุสัตว์กระทุ้งหินตัวโตมหึมาอีกยี่สิบเอ็ดตัวได้พอดี ๆ
พวกมันเคลื่อนตัวอย่างเก้ ๆ กัง ๆ กลัวว่าแรงจะมากไปเหยียบวงหินเรืองแสงพัง ซน ๆ กันเข้าไปเบียดกันอย่างสุดชีวิต
เสิ่นสวินยังไม่ทันได้ตั้งตัว ข้อความสีแดงสดก็ผุดขึ้นบนแท่นส่งตัว [น้ำหนักเกินพิกัด]
เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นข้างหูเสิ่นสวิน
“หยุด ๆ ๆ!” เสิ่นสวินปวดหัวไปหมด รีบโบกมือตะโกน “เบียดไม่ลงแล้ว! แท่นส่งตัวจะถูกพวกนายเหยียบพังเอา! แยกกันไป! มาครั้งละห้าตัว!”