บนแท่นส่งตัว newly สร้างเสร็จ ลายคาถาบนพื้นหมุนวนอย่างรวดเร็ว แผ่แสงจ้าจ้า เสิ่นสวินจับแขนหลิงจ้าวหราน ทั้งคู่ยืนเข้าไปในใจกลางแท่นคาถาที่เต็มไปด้วยลวดลายสลัก
เสี่ยวฮุยกำลังแทะรากไม้ที่ลอกเปลือกอยู่ไม่ไกล พอเงยหน้าขึ้นเห็นทั้งคู่ยืนบนแท่น ก็รีบสาวขาหินเต้ยสั้นๆ วิ่งพรวดพราด มุดเข้าไปแทรกกลางระหว่างสองคน
หัวเหลี่ยมๆ เอาหน้าถูกับเสิ่นสวินไปมา ปากก็ครางฮึมฮัมไม่หยุด ประกอบกับสีหน้าเหม่อๆ ของมัน ยิ่งดูตลกสุดๆ
"ไปกัน!"
"ติ๊ง"
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น: [ตรวจพบว่าหลิงจ้าวหรานเป็นคู่หูผูกพัน และสิ่งมีชีวิตท้องถิ่น (เสี่ยวฮุย) เป็นผู้อยู่อาศัยในดินแดน ทั้งคู่สามารถส่งตัวได้]
คาถาบนพื้นดินสีดำใต้เท้าส่องแสงจ้าระริบจนแทบเปิดตาไม่ขึ้น
หลิงจ้าวหรานเพิ่งจะเอ่ยปาก เสียงลมหอบข้างหูก็หายวับไป ตามมาด้วยเสียงก้องความถี่ต่ำที่ดังทะลุหู สั่นจนขมับแทบแตก
แสงสีขาวจางหายไป
ภาพตรงหน้าเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
เมื่อครู่ยังเป็นค่ายเกาะดวงดาวที่ได้ยินเสียงน้ำไหล กลับกลายเป็นแอ่งภูเขาขนาดยักษ์ที่เต็มไปด้วยหิน
หลิงจ้าวหรานเพ่งมองไปข้างหน้า ลมหายใจชะงักไปครู่เดียว
บนพื้นหินสีเทาดำที่ก้นแอ่ง เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดตัวมหึมาเบียดเสียดกันอย่างหนาแน่น
ดวงตาโตสีเขียวเรืองแสงหลายร้อยคู่ จ้องเธอพร้อมกัน
ต่อให้หลิงจ้าวหรานผ่านเรื่องใหญ่โตมามากมาย แต่เมื่อเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตต่างดาวอันตรายระดับสูงที่กองรวมกันแบบนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะเอามือแตะขวานบุกเบิกที่เอวโดยสัญชาตญาณ