ระหว่างงานเลี้ยง สายตาขององค์ชายใหญ่เหลือบมองอีเว็ตต์อยู่หลายครั้ง อารมณ์ที่ซ่อนอยู่ลึกในดวงตาคู่นั้นดูไม่เหมือนความรักใคร่ที่พี่ชายมีต่อน้องสาวนัก
เสิ่นสวินคิดว่า องค์ชายใหญ่ผู้นี้คงไม่ได้ยินดีนักที่อีเว็ตต์ช่วยชีวิตกษัตริย์ไว้ แม้ท่าทีภายนอกจะดูเป็นเช่นนั้นก็ตาม
ส่วนองค์ชายรองเก็บอารมณ์ได้ดีกว่ามาก เขาเงียบเป็นส่วนใหญ่ มีเพียงบางครั้งที่ยกแก้วขึ้นคำนับ
สำหรับองค์ชายเล็ก ดูเหมือนยังเป็นเด็กที่อายุไม่ถึงวัยรุ่น ตลอดงานเอาแต่ก้มหน้าจัดการอาหารในจานของตัวเอง
เมื่ออยู่ต่อหน้าครอบครัว อีเว็ตต์กลับกลายเป็นเด็กหญิงตัวน้อยที่ได้รับการตามใจและทะนุถนอมอีกครั้ง เธอเจื้อยแจ้วเล่าเรื่อง “การผจญภัย” ในป่าให้บิดาฟัง แน่นอนว่าเธอฉลาดพอที่จะปิดบังส่วนที่อันตรายจริง ๆ ไว้
องค์ชายใหญ่อาเธอร์ถือแก้วเหล้า มองอีเว็ตต์ที่ถูกบิดาและน้องชายห้อมล้อมอยู่ตรงกลาง ราวกับดาวทุกดวงต่างโคจรรอบเธอ นิ้วมือของเขาค่อย ๆ กำแน่นโดยไม่รู้ตัว
ในใจเขามีเปลวไฟแห่งความแค้นลุกโชน
อีกนิดเดียวเท่านั้น อีกแค่นิดเดียว!
บัลลังก์ก็จะเป็นของเขาแล้ว!
แต่แล้วน้องสาวตัวน้อยที่เอาแต่ร้องไห้กระจองอแงคนนี้ กลับนำหญ้าจันทราสุกสว่างกลับมาจากข้างสัตว์ร้าย ช่วยดึงพระบิดาที่ก้าวเท้าเข้าไปในหลุมศพแล้วครึ่งตัวกลับมาได้
บัลลังก์ที่อยู่ในมือ กลับหลุดลอยไปเช่นนี้
สายตาของเขาค่อย ๆ เลื่อนไปยังคนต่างถิ่นทั้งสามที่นั่งอยู่ท้ายโต๊ะ
เป็นพวกนั้นเองที่ช่วยอีเว็ตต์ทำลายแผนการของเขา