ฟางอวี่และลู่หว่านถังเอ่ยปากพร้อมกัน
จากนั้นทั้งคู่หันหน้ามองตากัน
ฟางอวี่ยกมือเร็วราวกับจรวด ตัวเด้งขึ้นจากพื้นอย่างกับสปริง ยิ้มแหย ๆ มองเสิ่นสวิน แล้วชี้มาที่ตัวเอง
“ท่านผู้บัญชาการ ให้ผมมาสิครับ! พละกำลังดี ปฏิกิริยาไว แบกท่านวิ่งยังไหวเลย ทั้งกรมผมคัดตัวเรื่องพละกำลังเป็นที่หนึ่ง มีผมอยู่ รับรองท่านลมไม่พัดต้น กลางคืนผีก็ไล่ไม่ทัน!”
ลู่หว่านถังในที่สุดก็กระดกเปลือกตาขึ้นมา มองฟางอวี่แวบหนึ่ง แววตานั้นสื่อความหมายได้อย่างชัดเจน ดูอะไรนักหนา ไอ้เด็กอ่อน!
“แกแบกหล่อนวิ่ง หล่อนก็ปลอดภัยขึ้น แต่แกวิ่งหนีสัตว์กระทุ้งหินทันไหม? บอดี้การ์ดตัวติดตัวไม่ใช่วิ่งเก่งอย่างเดียว พอเจออันตราย ปฏิกิริยาแรกไม่ใช่ถอย แต่คือตั้งรับ ข่ม แล้วโต้กลับ สมองหมูแบบแก เจอสถานการณ์ก็คิดแต่จะหนีก่อน”
ฟางอวี่เดือดทันที “แกว่าสมองหมูใครนะ?”
“ว่าแก”
“ลู่หว่านถัง แกอย่าได้ยะโสเกินหน่อยเลย”
“ฉันไม่ได้ยะโส แค่พูดความจริง”
ฟางอวี่ร้อนตัว ม้วนแขนเสื้อ “แกเชื่อไหมว่าฉัน...”
“เชื่อ สิว่าแกสู้ฉันไม่ไหว”
ข้าง ๆ เหอฉางเฟิงแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่
ฟางอวี่โกรธจนคอแดงก่ำ เด้งขึ้นมาชี้หน้าลู่หว่านถัง “มา ๆ ๆ! เราสองคนลองของกัน!”
ลู่หว่านถังมองท่าทีของฟางอวี่ที่หน้าตาบูดบึ้งจนหนวดเคราแทบบิด อย่างดูถูก ๆ “ได้สิ อย่าร้องไห้ทีหลังก็แล้วกัน”
เสิ่นสวินมองไปมาระหว่างสองคน อยากจะห้าม แต่ดูคนรอบข้างแล้ว ต่างพากันมองเป็นเรื่องสนุก เลยไม่ขยับ
แต่ในใจกลับกำลังคิดคำนวณเงียบ ๆ
ฉินหยวนซานผู้เชี่ยวชาญวัตถุระเบิด เหอฉางเฟิงการต่อสู้ประชิดตัวติดอันดับสามของกองทัพ ลู่หว่านถังเป็นหัวหน้าหน่วยคอมมานโดหญิงและเคยได้เหรียญกล้าหาญชั้นหนึ่ง ฟางอวี่พละกำลังโดยรวมของกรมเป็นที่หนึ่ง หลินมู่เย่เหรียญทองสไนเปอร์ทั้งกองทัพ...