เอาชีวิตรอดต่างดาว? ฉันขอส่งให้ประเทศชาติเลยดีกว่า

ตอนที่ 55 แย่แล้ว มันเล็งมาที่ฉัน!

6 นาที· 1.4K คำ

"น่าจะเหมือนกัน" เสิ่นสวินขมวดคิ้วพูดกับหลิงจ้าวหราน "คำอธิบายภารกิจที่ระบบให้คือที่พักประจำสำหรับผู้อยู่อาศัยแต่ละคน ไม่ได้แบ่งตามขนาดร่างกาย"

หลิงจ้าวหรานมองเธอแวบหนึ่ง ไม่ได้ถามต่อ หยิบสมุดเล่มเล็กขึ้นมาจดหนึ่งครั้ง

เสิ่นสวินรีบพูดต่อ ใช้มือขีดเลข "2" ลงบนพื้น

"ข้อสอง: สำรวจเกาะดวงดาว"

ภารกิจนี้ทำให้คนที่นั่งอยู่หลายคนตาเป็นประกาย ฟางอวี่ชัดที่สุด ทั้งตัวโน้มไปข้างหน้าครึ่งท่อน หลังตรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"ภาพที่โดรนถ่ายมาเมื่อกี้ทุกคนเห็นแล้ว แค่ชั้นเรือนยอดไม้ก็มีสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จักมากมายขนาดนั้น ไกลออกไปตรงแนวต้นไม้ยักษ์ที่สูงกว่านั้นยังมีอะไรอีก ไม่มีใครรู้ จนถึงตอนนี้ เรายังไม่รู้เลยว่าเกาะดวงดาวใหญ่แค่ไหน มีกี่ทวีป มีทะเลไหม มีสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาอื่นอีกหรือไม่ ไม่รู้ทั้งนั้น จะทำงานก่อสร้างให้ดี ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอาณาเขตของตัวเองใหญ่แค่ไหนไม่ได้"

"เราต้องจัดทีมสำรวจขึ้นมาหนึ่งทีม หาความชัดเจนเรื่องขอบเขตของดาวดวงนี้ รวมถึงระบบนิเวศและการกระจายของทรัพยากรในพื้นที่โดยรอบ ควรพาสัตว์กระทุ้งหินติดไปด้วยส่วนหนึ่ง เจอพืชและสิ่งมีชีวิตที่ไม่เคยเห็น ขนกลับมาได้ก็ขนกลับมาหมด ฉันจะตรวจสอบเอง"

"ตอนนี้ฉันมีสมุดภาพพืชและสมุดภาพสิ่งมีชีวิต แค่ของมาอยู่ตรงหน้าฉัน กินได้ไหม มีพิษไหม อันตรายไหม เห็นปุ๊บรู้ปั๊บ"

หลินมู่เย่เอนตัวพิงตอไม้ ถามขึ้นหนึ่งคำ: "ขอบเขตการสำรวจใหญ่แค่ไหน?"

เสิ่นสวินคิดไปคิดมา ยังไม่ชัดเจนเรื่องขอบเขต หลิงจ้าวหรานเห็นท่าเลยเสริม: "ความเห็นส่วนตัว ก่อนกำหนดสิบกิโลเมตร เกินกว่านั้นยังไม่ไป ไกลเกินไป ช่วยเหลือไม่ทัน ความสูงไม่เกินห้าร้อยเมตร"

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป