สองคนนั่งอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่
จางหยุนจิ้งพิงลำต้นที่หยาบกร้าน หอบหายใจแรงๆ กวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความยังไม่หายตกใจ ท่ามกลางหมอกหนาที่ม้วนตัว
“จริงๆ เราถูกจับมาพร้อมกัน”
จางหยุนจิ้งนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ ใบหน้ายังซีดเซียว “ตอนนั้นหมอกบนทะเลสาบลอยขึ้นมาเร็วมาก พวกสิ่งมีชีวิตโปร่งแสงพวกนั้นก็ว่องไวราวกับสายลม”
“วิ่งไปจนถึงหน้าผา ไม่ได้หยุดแม้แต่วินาทีเดียว แล้วก็โยนพวกเราลงมาทันที”
เสิ่นสวินสมองหมุนเร็วมาก ลุกขึ้นยืนชะโงกมองลงไปตามกิ่งไม้
เบื้องล่างเต็มไปด้วยหมอกขาวหนาทึบ มองอะไรไม่เห็น
จางหยุนจิ้งส่ายหน้าอย่างจนใจ “ตอนที่ร่วงลงมาลมพัดแรงมาก พอฉันตกลงมาโดนพวกเถาวัลย์พวกนี้พันตัวแน่นจนขาดสติไปเลย ตื่นขึ้นมาอีกทีก็อยู่ที่นี่แล้ว อะไรก็ไม่เห็น”
เสิ่นสวินขมวดคิ้ว วิเคราะห์ “พวกเราถูกจับมาพร้อมกัน ดูจากทิศทางที่พวกมันวิ่งบนผิวน้ำ ก็น่าจะถูกโยนลงมาพร้อมกัน ตำแหน่งที่เราตกลงมาก็น่าจะไม่ห่างกันมาก แต่ตอนนี้รอบๆ เห็นมีแค่เธอคนเดียว อีกหลายคนกลับไม่เห็นแม้แต่เงา”
จางหยุนจิ้งส่ายหน้า เธอก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะที่นี่กว้างใหญ่เกินไป
เสิ่นสวินถอนหายใจ คิดว่าคงต้องใช้วิธีเก่า
ตามองไม่เห็น ก็ต้องพึ่งเทคโนโลยี
รีบหยิบโดรนออกมาอย่างรวดเร็ว วางบนพื้นราบมั่นคง จากนั้นเปิดเครื่องควบคุม
เมื่อเลื่อนคันบังคับ โดรนก็ส่งเสียง “ครื๊น” ทะยานขึ้น บินออกไปตามแนวเรือนยอดใกล้เคียง