อีลีสฟังจบ ก็คิดตามครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าอย่างครุ่นคิด
เธอเป็นหัวหน้าของทีมนี้ ผิวขาวผ่องราวกับเรืองแสง ผมสีทองยาวรวบไว้อย่างเรียบร้อยที่ด้านหลังศีรษะ
อีลีสจ้องเลนส์โดรน แล้วยื่นข้อเสนอออกมา “ปล่อยคนได้ไม่มีปัญหา แต่มีเงื่อนไขแลกเปลี่ยน คือเราต้องร่วมมือกัน”
เสิ่นสวินเลิกคิ้วเล็กน้อย โน้มเข้าไปใกล้ไมโครโฟนแล้วย้อนถามกลับ “ร่วมมือ? ร่วมมือยังไง? แบ่งหมายเลข 088 คนละครึ่งงั้นเหรอ?”
อีลีสยิ้มเจื่อนแล้วส่ายหน้า ด้วยแววตาอึดอัดใจไม่น้อย “ตอนนี้เราไม่ได้คิดถึงดินแดนหมายเลข 088 กันแล้วล่ะ ตอนนี้เป้าหมายเดียวของพวกเราคือเอาตัวรอดออกจากหลุมบูชายัญนี้ให้ได้”
หลุมบูชายัญ?
เสิ่นสวินเงยหน้าด้วยความสงสัย ถามว่า “หลุมบูชายัญอะไร?”
อีลีสถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเริ่มเล่าความเป็นมาให้ฟัง “ตอนที่พวกเราเพิ่งถูกส่งตัวมาที่นี่ กว่าจะปีนขอบหลุมขึ้นมาได้แทบเอาชีวิตไม่รอด ใครจะไปคิดว่า เพิ่งจะขึ้นไปได้ก็โดนพวกสัตว์ประหลาดใส ๆ กลุ่มนั้นจับตัวแล้วโยนลงมาอีก”
“ฉันฟังภาษาไหว้พวกสิ่งมีชีวิตบนเกาะดวงดาว พอตอนที่ถูกจับก็บังเอิญได้ยินบทสนทนาของพวกมัน”
อีลีสพูดพลางชี้ลงไปยังหมอกหนาทึบที่อยู่เบื้องล่างซึ่งมืดมิดจนมองไม่เห็นก้นและปั่นป่วนไม่หยุด
“ที่นี่ เป็นสถานที่ที่พวกมันใช้ประกอบพิธีสังเวยโดยเฉพาะ พวกมันจะจับสิ่งมีชีวิตทุกชนิดที่คิดว่าดูดี โยนลงไปในหลุมบูชายัญนี้”
“อีกไม่นาน ก็จะมีสัตว์ประหลาดน่ากลัวปีนขึ้นมาจากเบื้องล่าง แล้วจัดการกินพวกเราเป็นมื้อใหญ่”