(ขอบคุณสำหรับคะแนน 8.1 ที่เพิ่มขึ้น แถมให้ 3/3)
แมวแม่ตัวโตลงพื้นแล้ว ก็ลากลูกอ่อนไปซุกไว้ใต้ท้องตัวเอง หันขวับไปจ้องโจวเสี่ยวหลินที่นอนกลิ้งอยู่บนพื้น ขนตั้งชันไปทั้งตัว เสียงขู่ในลำคอดังกรึ่ม ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะจำได้ว่ารอบข้างคือทหารที่คอยป้อนอาหารให้เป็นประจำ คงได้กราดกรงเล็บใส่ไปแล้วหนึ่งที
“สัตว์สองขา ห้ามทำร้ายลูกของฉัน”
โจวเสี่ยวหลินฟังภาษาแมวไม่ออก ข้อมือเจ็บจนต้องสูดปาก ถึงนอนอยู่บนพื้นก็ไม่กล้าส่งเสียงร้องแม้แต่น้อย กลัวว่าแมวตัวโตจะถลาเข้ามาซ้ำอีกที
ทหารที่อยู่ข้าง ๆ หลายนายมองจนตาค้าง มีนายหนึ่งเดินเข้ามา รีบเข้าไปยืนตรงกลางเพื่อคลี่คลายสถานการณ์ หยิบเครื่องแปลภาษาออกมา แล้วแปลให้แม่แมวฟัง “อย่าลงมือ พวกเราไม่มีเจตนาร้าย ไม่คิดจะทำร้ายลูกอ่อนของคุณ”
แม่แมวจ้องอีกฝ่ายเขม็ง พอเห็นว่าเป็นคนที่เคยป้อนอาหารให้ ก็เก็บหางที่แกว่งปัดไปมาให้เข้าที่
“เขาอยากจะแย่งอาหารลูกฉัน”
ทหารรีบส่ายมือบอก “ไม่มี ไม่มี เขาไม่ได้คิดแบบนั้น”
แม่แมวยังคงระวังตัว ซ่อนลูกไว้มิดชิด
นึกถึงที่หัวหน้าเผ่าซวงฉวนย้ำแล้วย้ำเล่าเตือนพวกมันไว้ ห้ามเอากรงเล็บไปแตะต้องสัตว์ในเผ่าของคนใจดีตัวน้อยเด็ดขาด ดังนั้นถึงได้ใช้แค่หางฟาด ถ้าไม่ใช่แบบนั้น มันคงกัดอีกฝ่ายไปสักคำแน่นอน
ทหารคนอื่น ๆ ลากตัวโจวเสี่ยวหลินกลับไป มีนายหนึ่งที่ตำหนิว่า “บอกแล้วว่าอย่าไปจับ ไม่ฟัง สมน้ำหน้า”
โจวเสี่ยวหลินเจ็บจนหน้ายุ่ง หน้าซ้ายบวมขึ้นสูง รอยแดง ๆ พาดยาวอยู่ ข้อมือขวาห้อยป้อแป้ ขยับไม่ได้แม้แต่นิด