หนิงซู๋หยูนิ้วเรียวปัดวาบบนแผงมิติ สิ่งของทีมละชิ้นเด้งออกมาเป็นระยะ
ความเร็วมือของเธอจัดจ้านไม่แพ้พนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตร้านห้างที่กำลังสแกนบาร์โค้ด
มีคนที่ได้รับมอบหมายให้ยืนอยู่ข้างๆ คอยตรวจสอบและบันทึกจำนวน
คนที่รับหน้าที่ตรวจสอบเป็นทหารผ่านศึกสามปีนายหนึ่ง มองรถถังคันแล้วคันเล่ากดทับหญ้าแล้วลงจอดอย่างมั่นคง ความคาดหวังในใจพลุ่งพล่าน:“ต่อไปเราจะซ้อมยิงที่นี่โดยไม่มีใครมาวุ่นวาย สุดยอดไปเลย”
พลทหารที่ยืนอยู่ข้างๆ เอามือเกาหัวท้ายทอยแล้วหัวเราะตาม:“ถ้าฐานตั้งมั่นคงเมื่อไหร่ ผมขอซ้อมสักสองนัดได้ไหมครับ?”
ทหารผ่านศึกตอบ:“ผมพูดไม่ได้หรอก ต้องดูตามคำสั่ง”
ทั้งคู่ใช้เวลากว่ายี่สิบนาที ก็ขนย้ายยุทโธปกรณ์ขนาดใหญ่ทั้งหมดเสร็จสิ้น
บนพื้นที่ราบจู่ๆ ก็มียุทโธปกรณ์ของกองร้อยยานเกราะทั้งกองปรากฏขึ้นมา เด่นชัดสะดุดตาท่ามกลางทุ่งหญ้าเตี้ย
แมววงน้ำค้างแข็งสองสามตัวที่อยู่ห่างออกไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นเดินเข้ามาดู ตัวลูกอ่อนที่อยู่หน้านวดยังเอาเล็บเขี่ยหนอนรถถังดูไปมา ถูกแม่แมวที่อยู่ข้างหลังกัดต้นคอแล้วสลัดกลับไป ฝูงแมวเบ้ตัวข่มขู่ ฟู่ว...”หนึ่ง แล้วก็พุ่งหนีไปไกล
ข้างหูเสิ่นสวินดังเสียงแจ้งเตือนของระบบขึ้นมา
[ติ้ง! จุดส่งตัวระยะไกลพิเศษอำเภอซวงหวนก่อสร้างเสร็จเรียบร้อย พลังงานสำรองปัจจุบันเต็มพิกัด สามารถทำงานได้ปกติ 300 วัน (เวลาเกาะดวงดาว)]
เสิ่นสวินลองทดสอบทันที ยืนบนจุดส่งตัว ไม่นานก็ถูกส่งกลับไปยังนครซิงสวิน แล้วก็ส่งตัวกลับมาทันที หัวเราะออกมา:“ได้ผล ต่อไปจากนครซิงสวินมาอำเภอซวงหวน ไม่ต้องนั่งเฮลิคอปเตอร์อีกแล้ว”