ในขณะเดียวกัน ทีมทหารรับจ้างของมัตสึชิตะ โมริซูนะ กำลังเร่งฝ่าเข้าไปในป่าลึก
รองเท้าที่ยุทธวิธีเหยียบลงบนใบไม้แห้ง เกิดเสียงอู้อี้แผ่วเบาเป็นจังหวะ
ทหารรับจ้างที่เดินนำอยู่หยุดฝีเท้าอย่างกะทันหัน ยกกำปั้นขวาขึ้นอย่างรวดเร็ว ส่งสัญญาณทางยุทธวิธีให้ทั้งทีมหยุดเคลื่อนที่ทันที
“เกิดอะไรขึ้น?” มัตสึชิตะ โมริซูนะ หลบอยู่หลังทหารรับจ้างสองนาย สอบถามด้วยเสียงต่ำอย่างตึงเครียด
ในอากาศ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ กลิ่นคาวจัดฉุนเฉียบได้แผ่กระจายมาอย่างแผ่วเบา
หัวหน้าทีมทหารรับจ้างถือปืนไรเฟิลจู่โจม ขมวดคิ้วมองสำรวจไปรอบทิศ
ในป่าลึกเงียบสงัดจนน่าขนลุก เสียงแมลงที่เมื่อครู่ยังได้ยินอยู่ บัดนี้หายไปทั้งหมด
“เตรียมพร้อม!” หัวหน้าทีมตะโกนก้อง
เสียงยังไม่ทันขาด คำว่า “ฟ่อๆ” ที่ทำให้ขนหัวลุกก็ดังขึ้นจากทุกทิศทุกทาง ท่ามกลางใบไม้สีม่วงหนาทึบ
มัตสึชิตะ โมริซูนะเงยหน้ามองไปทันที เลือดในร่างกายราวกับเย็นเฉียบไปทั้งตัว
ท่ามกลางเถาวัลย์สีม่วงหนาทึบและลำต้นไม้ที่แข็งแรง ดวงตาสีแดงก่ำคู่แล้วคู่เล่าก็สว่างวาวขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ
ดวงตาเหล่านี้ราวกับไฟผีลอยอยู่ในความมืด จ้องมองพวกเขาผู้มาเยือนโดยไม่ได้รับเชิญ!
พร้อมกับเสียงคำรามอันน่าสะเทือนใจที่ก้องกังวาน ยอดไม้เหนือศีรษะก็สั่นไหวอย่างรุนแรง
สัตว์อสูรต่างดาวรูปร่างมหึมาหลายสิบตัว ราวกับรถหุ้มเกราะหนักสีดำ พุ่งทะยานออกมาจากความมืด มุ่งตรงเข้าหาทีมของมัตสึชิตะ โมริซูนะ
สัตว์อสูรเหล่านี้มีรูปร่างน่าสะพรึงกลัว ลำตัวยาวกว่า 6 เมตร ร่างกายราวกับตะขาบยักษ์ที่ถูกขยายขนาดขึ้นนับไม่ถ้วน พื้นผิวปกคลุมด้วยกระดองหนาสีดำสนิทเป็นมัน ด้านข้างลำตัวเต็มไปด้วยขาจำนวนมากที่คมกริบราวกับใบมีด แค่กวาดไปมาเล็กน้อยก็สามารถเฉือนหินแข็งจนขาดออกจากกันได้อย่างง่ายดาย