(ขอบคุณคะแนน 8.4 ที่เพิ่มขึ้น ขอเพิ่มตอนให้ 1/3)
“ให้ตายสิ! พวกสัตว์ประหลาดพวกนี้ไล่ไม่หลุดจริง ๆ!” หัวหน้าทีมทหารรับจ้างกัดฟันคำรามด้วยความแค้น
ยังพูดไม่ทันจบ เถาวัลย์สีม่วงหนา ๆ ที่อยู่เหนือหัวก็สั่นไหวอย่างรุนแรง
กลิ่นคาวโชยลงมา สัตว์อสูรขาจำนวนมากตัวหนึ่งที่มีขนาดเล็กกว่าเล็กน้อย อาศัยต้นไม้ใหญ่เป็นที่กำบัง กระโดดลงมาตรงกลางวงของพวกมันเลย!
ดวงตาประกอบหลายเหลี่ยมสีแดงเข้มจ้องไปที่มัตสึชิตะ โมริซูนะ ทันใดนั้น ขาหน้าทั้งสองข้างที่เหมือนเคียวก็ยกขึ้นสูง แล้วฟาดลงมาอย่างรุนแรง
“อ๊าาา!!!”
มัตสึชิตะ โมริซูนะ ตกใจแทบหัวใจหยุดเต้น ด้วยความกลัวความตาย เขารีบยื่นมือออกไป คว้าตัวชายผมทองคนหนึ่งที่กำลังคอยอารักขาการถอยหนีอยู่ข้าง ๆ ไว้ได้
ชายผมทองไม่ทันตั้งตัว ถูกมัตสึชิตะ โมริซูนะ ดึงจนเสียการทรงตัว เซถลาเข้ามาบังอยู่ข้างหน้าตัวเขา
“ฉึก!”
คมมีดเฉือนเนื้อเลือด
ขาหน้าทะลุผ่านอกของชายผมทอง ยกเขาลอยขึ้นกลางอากาศ
เลือดอุ่น ๆ สาดใส่หัวและใบหน้าของมัตสึชิตะ โมริซูนะเต็มไปหมด
“ต้าสยง!!!”
หัวหน้าทีมตาแทบถลน ร้องคำรามออกมาอย่างแทบขาดใจ
นั่นคือพี่น้องที่ร่วมตายร่วมเป็นกับเขามาสิบกว่าปี เคยช่วยรับกระสุนให้เขามานับครั้งไม่ถ้วน!
ต้าสยงที่ถูกเสียบทะลุกลางอากาศพ่นเลือดออกมาอย่างมาก ใช้แรงสุดท้ายที่มี ดึงระเบิดมือแรงสูงลูกสุดท้ายที่เอวออกมา ใช้ฟันดึงสลักออก แล้วยัดระเบิดเข้าไปในปากที่อ้ากว้างของสัตว์อสูรขาจำนวนมาก พร้อมกับใช้สองมือกอดขากรรไกรของมันไว้แน่น