เสิ่นสวินนึกถึงคำอธิบายของเถาวัลย์รัดสังหารในความคิด
มันกลัวเปลวเพลิงที่สุด
เมื่อใดก็ตามที่ถูกความร้อนสูงแผดเผา พวกมันจะหดกลับอย่างรวดเร็ว
การใช้ไฟจัดการกับเถาวัลย์น่าจะได้ผลสินะ
เธอค้นหาในมิติส่วนตัวหาอุปกรณ์ที่พ่นไฟได้
ประเทศเตรียมอุปกรณ์ทางทหารไว้ให้เธอไม่น้อย รวมถึงอาวุธเอาชีวิตรอดในป่าอีกหลายอย่าง นับได้ว่าเป็นคลังแสงขนาดย่อม
ส่วนพื้นที่ที่แลกมาจากระบบนั้น ล้วนเป็นของใช้ในชีวิตประจำวัน เกลือ น้ำมัน ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชู หม้อเล็กๆ อะไรพวกนั้น หากไปถึงที่ที่ไม่คุ้นเคยหรืออันตราย ก็จะทำอาหารกินเองได้
เสิ่นสวินหยิบเครื่องพ่นไฟทหารราบเดี่ยวออกมาจากมิติส่วนตัว
ถังน้ำมันแบบสะพายหลังสีเขียวหนาหนักปรากฏขึ้นบนพื้นมอส ข้างๆ ยังเชื่อมต่อกับท่อพ่นไฟยาวๆ
เสิ่นสวินโน้มตัวลง มือทั้งสองข้างจับสายสะพายของถังน้ำมัน ออกแรงสุดตัวยกขึ้นมาดู
“เวรเอ้ย หนักจริงๆ”
นี่คือเครื่องพ่นไฟทหารราบเดี่ยวมาตรฐานของทหาร รวมน้ำหนักตัวถังกับโลหะแล้วหนักหลายสิบชั่ง
บนพื้นราบ ปกติต้องใช้คนสองคนช่วยกัน คนหนึ่งแบกถัง อีกคนถือหัวพ่น
ถ้าตอนนี้ให้เธอแบกถังโลหะใหญ่ๆ หนักๆ แล้วกระโดดไปตามลำต้นไม้สูงเกือบพันเมตร เกรงว่ายังไปได้ไม่ไกลก็จะเสียการทรงตัว ล้มทั้งคนทั้งถังลงไปในเหวลึก
อุปกรณ์หนักๆ แบบนี้ไม่เหมาะกับงานเดี่ยวบนที่สูงเด็ดขาด
เปลี่ยน!
เสิ่นสวินเก็บเครื่องพ่นไฟทหารกลับเข้ามิติส่วนตัวทันที
ไม่นานนัก เธอก็นึกถึงสิ่งของชิ้นหนึ่งที่เห็นในชีวิตประจำวันทั่วไป
หัวพ่นไฟกระป๋อง!
เป็นหัวพ่นไฟขนาดเล็กที่เวลาตั้งแคมป์กลางป่าหรือกินหม้อไฟ มักนำไปเสียบไว้บนถังแก๊สเตากระป๋องแบบพกพา