เสียงของหลัวเสี่ยวกวงเพิ่งจะจบลง แท่นส่งตัวสีแดงสดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา ค่อยๆ หมุนช้าๆ
แท่นส่งตัวหมุนไปเรื่อยๆ แสงสาดลงบนพื้นดินสีม่วง และต้องบนชุดพรางของหลัวเสี่ยวกวงด้วย
[หมายเลข 055 เลือกที่จะจากไปและกลับไปยังดินแดนของคุณหรือไม่?]
หลัวเสี่ยวกวงเลือกคำว่า “ใช่”
ก่อนจากไป เขาหันกลับมามองเสิ่นสวินครั้งหนึ่ง แล้วยกมือโบกให้
“ลาก่อน”
เสิ่นสวินก็โบกมือตอบ “เดินทางปลอดภัย”
พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินเข้าไปในแสงสีแดงนั้น เสี่ยวเล่งเล่งตามติดไปทันที ร่างสองคนหายวับไปในพริบตา
แท่นส่งตัวก็ค่อยๆ จางหายไปกับตา ราวกับไม่เคยมีอยู่จริง
หนิงซู๋หยูยืนอยู่กับที่ จ้องมองจุดที่หลัวเสี่ยวกวงหายไป คิ้วขมวดมุ่น “ฉันรู้สึกว่าคนคนนี้แปลกๆ นะ”
“แปลกตรงไหน?”
เสิ่นสวินกำลังจมอยู่ในความดีใจที่จะได้ครอบครองแท่นส่งตัว ตามความคิดของหนิงซู๋หยูไม่ทัน
“บอกไม่ถูก”
สายตาของหนิงซู๋หยูลึกซึ้ง จ้องไปที่ผืนดินไหม้เกรียมไกลๆ แต่ความคิดไม่อยู่ตรงนั้น “รู้สึกเสมอว่าพวกเขา...ไม่เหมือนคนจากโลก”
เสิ่นสวินชะงักไปครู่หนึ่ง รู้สึกขำเล็กน้อย “ไม่ใช่คนโลก แล้วจะเป็นคนที่ไหนได้ อีกอย่างหลัวเสี่ยวกวงพูดจาเป็นภาษาเสฉวนแท้ๆ เลยนะ”
“ที่แปลกก็ตรงนี้ไงล่ะ”
หนิงซู๋หยูหันมามองตาเสิ่นสวิน “มีพลังต่อสู้ที่ไม่เข้าข่ายคนโลก แต่กลับพูดภาษาถิ่นของเรา แล้วอีกอย่าง เธอไม่เห็นมีดที่พวกเขาพกติดตัวหรือไง”
จากนั้นเธอก็วิเคราะห์ต่อไป “ฉันดูดีๆ แล้ว วัสดุไม่เหมือนกับมีดหินพลังงานดาวของเรา แต่ความยาว ความกว้าง และลวดลายบางส่วน เกือบจะเหมือนกันเป๊ะ”