เสิ่นสวินก้มหน้ามองสายรัดข้อมืออันใหม่บนข้อมือตัวเอง
“การเก็บของก็ง่ายนิดเดียว เห็นร่องด้านข้างสายรัดข้อมือไหม? กดเข้าไป เล็งเป้าหมาย แล้วปึกเดียวก็เข้าไปแล้ว”
“อ้อ จริงสิ” คนสวมหน้ากากเถาวัลย์เปลี่ยนหัวข้อสนทนา “บอลรักษาอาการสามลูกของเธอก็ใส่เข้าไปได้เหมือนกัน”
“ปกติเธอออกไปล่าสัตว์อะไรแบบนั้น แบกบอลสามลูกเดินไปเดินมาก็ไม่สะดวก เก็บเข้าสายรัดข้อมือไว้ พอต้องการค่อยปล่อยออกมาก็ได้ บอลรักษาอาการใช้พลังงานจากหินพลังงาน ผลึกหนึ่งก้อนใช้ได้ประมาณครึ่งปี”
เขาดึงผลึกคริสตัลลูกหนึ่งที่เปล่งแสงสีน้ำเงินออกมาจากสายรัดข้อมือ “เจ้าสิ่งนี้เรียกว่าหินคริสตัลสีน้ำเงิน ใส่หนึ่งก้อนใช้ได้ประมาณครึ่งปี ก่อนหินพลังงานจะหมดจะมีสัญญาณเตือน ตอนนั้นค่อยใช้สายรัดข้อมือสั่งให้บอลรักษาอาการบินเข้ามา แกะหินคริสตัลสีน้ำเงินด้านในออก ใส่ก้อนใหม่ก็ใช้งานต่อได้แล้ว ฉันใส่หินคริสตัลสีน้ำเงินไว้ในสายรัดข้อมือให้เธอแล้ว ใช้ได้อย่างเหลือเฟือ”
เขาไม่ได้บอกว่าใส่ไว้เท่าไหร่
หินคริสตัลสีน้ำเงิน 1,500 ก้อน คิดคร่าวๆ ครึ่งปีต่อก้อน สามบอลรวมกัน ก็พอให้เด็กสาวคนนี้ใช้ไปจนชาติหน้าได้เลย
เสิ่นสวินจ้องผลึกพลังงานลูกนั้นอยู่ไม่กี่วินาที แล้วเงยหน้ามองหินกลม ก้มลงมองสายรัดข้อมืออีกที
“แล้วก็...” คนสวมหน้ากากเถาวัลย์เหมือนแม่แก่ที่วางใจไม่ลง คอยพร่ำสั่งเสียละเอียดยิบทุกเรื่อง
“สายรัดข้อมืออันนี้กันน้ำกันไฟ ต่อให้เธอตกไปในแมกมา สายรัดข้อมือก็ยังรอดออกมามีชีวิตก่อนเธออีก ไม่ต้องห่วงเรื่องเสียหายในชีวิตประจำวัน”
“ความจุของมิติในสายรัดข้อมือประมาณห้าร้อยลูกบาศก์เมตร นอกจากสิ่งมีชีวิตแล้ว อย่างอื่นใส่ได้หมด”
เสิ่นสวินยิ่งฟังยิ่งตกใจ รูม่านตาสั่นระริก “!!!”
ห้าร้อย?
มิติส่วนตัวของเธอใหญ่แค่ไหน? 10 ลูกบาศก์เมตร!
อัดจนเต็มก็ได้แค่นั้นแหละ
เสิ่นสวินอ้าปาก เสียงเพี้ยนไปเลย “เธอว่า...เท่าไหร่นะ?”