เสิ่นสวินนิ้วเท้าคุดกับพื้น รู้สึกเก้อเขินเมื่อมองคนตรงหน้า
เชียนหยาง
เชียนหยางมองหินกลมสีเทาสามลูกที่อยู่ด้านหลังเธอ แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย
เธอเอาบอลรักษาอาการออกมาได้ยังไง?
คนที่ส่งเธอออกมา ไม่เห็นหรือไง?
ตอนนี้เชียนหยางยืนห่างไปสองเมตร รูปร่างสูงโปร่ง หลังตรงราวกับไม้บรรทัดวัด เท้าข้างวางเรียงกล่องเหล็กสี่ใบอย่างเป็นระเบียบ
เสิ่นสวินพยายามหรี่ตามอง แว่นตาเดิมพังไปแล้ว อันสำรองยังอยู่ในมิติส่วนตัว ไม่มีโอกาสได้หยิบออกมาสักที ตอนนี้ของที่อยู่ห่างไปไม่กี่ก้าวล้วนพร่ามัวไปหมด
จึงมองไม่เห็นสีหน้าของเชียนหยางเลย
จากในกรงมีเสียงดังออกมา
“แหวะ...แหวะ...”
เสิ่นสวินหรี่ตามองดู
กรงสี่ใบ แต่ละใบขังบาร์บ้าสองตัว
ลูกขนสีแดง เหลือง น้ำเงินขดตัวอยู่มุมกรงของตัวเอง พยายามแนบตัวกับลูกกรงเหล็ก อยากเบียดตัวเองออกไปตามซอก กลิ่นจากต้นบาร์บ้าบนหัวระเหยไม่ได้ในที่อับ จึงเกลียดกลิ่นของตัวเองและกลิ่นของคนอื่นสุดชีวิต ได้แต่แหวะ...แหวะ...แหวะ...ไม่หยุด
กรงขวาสุดมีลักษณะต่างไปโดยสิ้นเชิง
ในนั้นมีบาร์บ้าเพียงตัวเดียว ขนขาวโพลนทั้งตัว บนหัวมีใบหญ้าขาวเรืองแสงกระจุกหนึ่ง ตัวเล็กกว่าฮั่วฮั่วเล็กน้อย ปากสบถด่าไม่หยุด
“ปล่อยฉันออกไป! พวกแกสัตว์สองขาขนร่วง! กล้าจริงก็เปิดกรงมาประลองตัวต่อตัว! รังแกฉันขาสั้นอย่างนั้นเหรอ!”
ฮั่วฮั่วนั่งยองอยู่ข้างเท้าเสิ่นสวิน ขนสีแดงสลับขาวพองฟูขึ้นมาทันที วิ่งขาสั้นไปที่หน้ากรง ตะโกนด่าตอบกลับ: “แกด่าใคร? ไอ้ขนขาวน่าเกลียด! แกกล้าด่าอีกทีลองดูสิ!”