สือมู่, สือหลิน, สือเซิน
นอกจากสมองจะไม่ค่อยดีเท่าไรแล้ว ฝีมือการต่อสู้นับว่ายอดเยี่ยมจริงๆ
“สือเจียน นายพาพวกมันสามตัวมาด้วยได้ยังไง?” เสิ่นสวินถามเสียงเบา
“พวกมันเองก็อยากมา” สือเจียนเกาหัว “เมื่อวานได้ยินข่าว ก็นั่งเฝ้าอยู่ใต้บ้านต้นไม้ของฉันทั้งคืน”
สือมู่เดินเชิดหน้ามา จ้องมองเสิ่นสวินจากเบื้องบน เสียงดังจนสั่นหู: “ผู้มีพระคุณตัวน้อย! วางใจได้! ฉันอยู่ตรงนี้ ไม่มีใครกล้ามาทำอะไรเธอ!”
สือหลินเดินตามหลังมาพยักหน้า: “ใช่!”
สือเซินไม่พูดอะไร เอาหมัดทุบลงพื้น กระแทกเป็นหลุม
เสิ่นสวินมองหลุมนั้น มุมปากกระตุกเล็กน้อย
เอาล่ะ
พวกนี้ถึงจะทึ่ม แต่สู้จริงๆ ก็สู้เก่งจริง
คณะเดินทางนั่งอยู่บนไหล่ของสัตว์กระทุ้งหินเดินทาง ความเร็วเร็วกว่าเดินเท้าสิบเท่าไม่รู้จบ
ในป่าต้นไม้ยักษ์ไม่มีทาง สัตว์กระทุ้งหินใช้ร่างกายเปิดทางโดยตรง ต้นไม้เล็กหักโค่น ต้นไม้ยักษ์เลี่ยงไป บุ่มบ่ามเรียบง่าย
ถ้าเจอสัตว์บางชนิด ไม่มีพิษมีภัยก็ไม่ต้องสนใจ กล้าออกมาหาเรื่องก็เอาเป็นมื้อเย็นหมด
ส่วนตัวที่วิ่งช้าหน่อยก็ส่งให้เสิ่นสวินฝึกมือ โดยมีเงื่อนไขว่าเสบียงอาหารเพียงพอแล้ว
ลู่หว่านถังสอนเสิ่นสวินใช้ปืนพก เสิ่นสวินคิดว่าท่าเล็งปืนของตัวเองเท่สุดๆ แต่ความแม่นนั้น “งดงาม” เสียเหลือเกิน
ยิงสิบครั้ง พลาดสิบครั้ง
ถ้าเป็นเป้านิ่ง บางทีอาจโชคดียิงถูกได้หนึ่งสองครั้ง
ถ้าเป้าเคลื่อนที่ได้ นั่นมันยิงไม่โดนสักนัดจริงๆ
วันแรก เดินทางได้ประมาณ 120 กิโลเมตร
วันที่สอง รุกคืบไปอีก 100 กิโลเมตรกว่า
ผ่านการเดินทางสองวัน เสิ่นสวินก็มีความเข้าใจที่ตรงมากขึ้นเกี่ยวกับการ “กระทุ้ง” ของสัตว์กระทุ้งหิน