เดินกันมาครึ่งวัน ในที่สุดกลุ่มของเสิ่นสวินก็ออกจากป่าต้นไม้ยักษ์มาถึงทุ่งหญ้าที่กว้างสุดลูกหูลูกตา
หญ้าสูงมาก
พูดให้ถูกคือ สูงเกินปกติ เสิ่นสวินนั่งอยู่บนบ่าของสือเจียน สายตามองลงไป ปลายยอดหญ้าเหล่านั้นสูงเทียบได้แค่เอวของสัตว์กระทุ้งหินเท่านั้น
เทียบเป็นความสูงคนแล้ว อย่างน้อยก็ต้องสองเมตรครึ่งขึ้นไป
ลมพัดผ่าน ทุ่งหญ้าทั้งผืนไหวเป็นระลอกคลื่นสีเขียว เสียงดังซ่า ๆ ค่อย ๆ ดังมาจากไกลเข้าใกล้ จนเส้นผมของเสิ่นสวินปลิวมาตบหน้าเธอจนมัวไปหมด
“ทุ่งหญ้านี่นา” เสิ่นสวินปัดผมออก เพิ่งจะชี้ไปข้างหน้า ผมก็ปลิวเข้าปากเธออีกแล้ว
หนิงซู๋หยูมองไปรอบ ๆ แล้วขมวดคิ้ว “ภูมิประเทศเปลี่ยนไปมากเลย เมื่อกี้เป็นป่าทึบ ตรงนี้กลายเป็นทุ่งหญ้าเสียฉับพลัน ระดับความสูงน่าจะลดลงไปไม่น้อย”
หลินมู่เย่ยกกล้องส่องทางไกลสแกนไปรอบ ๆ “ทัศนวิสัยโล่งดี แต่หญ้ามันสูงเกินไป มองไม่เห็นว่าใต้หญ้ามีอะไรอยู่ ระวังเท้าด้วย”
“อย่าลงไป” ลู่หว่านถังกวาดตามองพื้นดิน “นั่งให้มั่น”
เหล่าสัตว์กระทุ้งหินเดินลุยฝ่าหญ้าไป เสียงใต้เท้าดังกรอบแกรบเป็นระยะ บางครั้งก็มีอะไรเล็ก ๆ ตกใจวิ่งพรวดออกมา เร็วเสียจนมองทันแต่เพียงเงาคลุมเครือ
เดินไปได้ประมาณยี่สิบนาที
สือเจียนก็หยุดกะทันหัน
เสิ่นสวินเกือบจะถูกเหวี่ยงหลุดจากบ่า รีบคว้าหูมันไว้ “เป็นอะไรไป?”
สือเจียนเอียงหัว สองตาสีฟ้าเหลือบมองไปข้างหน้าอยู่พักใหญ่ “หญ้าตรงโน่นไม่ปกติ”
เสิ่นสวินมองตามสายตาของมัน
ข้างหน้าห่างออกไปประมาณร้อยเมตร ความสูงของหญ้าลดต่ำลงไปทันทีเป็นช่วงใหญ่