ลูกนกน้อยก้มหัวลง ปลายจะงอยปากแตะเบา ๆ บนขนที่หัวของนกบินล้อมตัวเต็มวัย รออยู่ครู่ใหญ่กว่าจะเงยหน้าขึ้น "ฉันเชื่อเธอได้ชั่วคราว แต่เธอจะช่วยแม่ฉันยังไง?"
เสิ่นสวินมองลูกนกน้อย "พาฉันไปที่แห่งหนึ่ง ที่นั่นมีทั้งพวกพ้องของฉันและคนที่รักษาโรคแม่เธอได้"
จากนั้นก็ชี้ไปที่พวกอ้วนอ๋องกับพวก "เพื่อนของฉันอยู่ตรงนี้ ช่วยเฝ้าแม่เธอไว้ เราบินไปแล้วจะพาคนกลับมาไว ๆ"
ลูกนกน้อยตอบตกลง
เสิ่นสวินวางแผนของตัวเองบอกกับกู้หวยอัน ให้พวกเขาพาสัตวแพทย์ไปที่ฐานที่มั่นหมายเลข 088 โดยตรง แล้วรวมพลกันที่นั่น
ส่งข้อความเสร็จ เสิ่นสวินหันมาจัดการคนที่เหลืออยู่
มันให้หวังเฉียงนำคนไม่กี่คนเฝ้าที่นี่ ปกป้องความปลอดภัยของนกบินล้อมตัวเต็มวัย ที่สำคัญคือเอาไว้เป็นตัวประกัน...เอ๊ย ตัวประกันนก
จากนั้นก็หยิบปืนยาสลบกับยาสลบหลายกระบอกออกจากมิติส่วนตัว ส่งให้พวกเขา "ฉันฝากยาสลบไว้ตรงนี้ ถ้ามันฟื้นขึ้นมาแล้วพวกนายกดมันไว้ไม่อยู่ ก็ยิงยาสลบมันไป อย่างน้อยก็ต้องยื้อจนกว่าพวกเราจะกลับมา"
เจียงเย่าซิงพอได้ยินว่าต้องมีคนอยู่เฝ้า ก็หน้าม้านเข้าไปเกาะติดเสิ่นสวิน ดึงแขนเสื้อเธอไม่ปล่อย "หัวหน้า ฉันก็จะไป ฉันต้องไปกับเธอ"
หลัวเสี่ยวกวงสลัดผมยาวระดับเอว คำยิ้มเจ้าเล่ห์ติดอยู่ที่มุมปาก "ฉันก็จะไปด้วย"
เสี่ยวเล่งเล่งกอดดาบยาวเงียบ ๆ ก้าวไปยืนข้างหลังลั่วเสี่ยวกวง ใช้การกระทำแสดงจุดยืน
คนที่เหลือก็ทำตามคำสั่ง ตั้งใจเฝ้าอยู่กับที่อย่างว่านอนสอนง่าย