ในจังหวะที่ปีนขึ้นไป เสิ่นสวินทำตามคำพูดของคนสวมหน้ากากอีปิง กินสารอาหารก่อน แล้วค่อยดื่มสารกระตุ้นพลังชีวิตหนึ่งหลอด ปรากฏว่าไม่อมขมเลยสักนิด ปากเหลือแต่รสชาติหวานสะอาด
กลัวว่าถ้าดื่มทีเดียวหมดจะแน่นท้อง เลยเว้นระยะเวลา
แต่หลังจากดื่มจนหมดทั้งหมดแล้ว เธอก็ยังรู้สึกว่าร่างกายไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรมากนัก
พอปีนมาถึงชั้น 4015 จู่ๆ ก็มีเสียงแจ้งเตือนอันใสกังวานดังขึ้นในหัว
[ติ้ง!]
[ตรวจพบการนับถอยหลังการเปิดประตูส่งผ่าน เหลือเวลา 30 นาที โปรดเตรียมตัวกลับสำหรับผู้สร้างหมายเลข 019]
เสิ่นสวินยืนนิ่งอยู่กับที่ สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ
ในที่สุด...
ในที่สุดก็ได้กลับโลกแล้ว!
ในหอคอยทะลุฟ้าที่มืดมิดไร้ซึ่งตะวัน แทบทุกวันนอกจากต้องเผชิญหน้ากับหินสีเทา แล้วก็ภูตหินสารพัดรูปร่าง ก็คือปีน ปีน แล้วปีน เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว รู้แค่ว่าปีนขึ้นไปอย่างเครื่องจักร กินสารอาหาร ดื่มน้ำ แล้วก็ปีนต่อไป
เสิ่นสวินใช้แขนเสื้อเช็ดหน้าน้ำมูกรุนแรงหนึ่งที แล้วใช้ทั้งมือทั้งเท้าปีนต่อไป
ปีนมาถึงชั้นหนึ่งที่โล่ง ไม่มีภูตหิน หามุมเรียบๆ มุมหนึ่ง นอนหงายลงกับพื้นตรงๆ
ในหัววางแผนขั้นตอนต่อไป เธอตัดสินใจว่าจะกลับไปพักฟื้นให้เต็มที่ก่อน แล้วค่อยกลับมาสู้ต่อให้ตาย
เวลาผ่านไปทีละวินาที
เมื่อเข็มนาฬิกาข้อมือชี้ว่านับถอยหลังเหลืออีกแค่ 3 นาที เสิ่นสวินสายตาเหลือบไปเห็นด้านข้างโดยไม่ตั้งใจ
ลูกบอลหินลอยฟ้าสีเทาลูกนั้น ยังคงลอยอยู่เงียบๆ ด้านหลังเธอห่างออกไปครึ่งเมตร