“อีกหน่อยก็ต้องเดินคลานกันแล้วล่ะ ระวังหน่อย อย่าส่งเสียงดังมากนะ”
หลัวเสี่ยวกวงลดเสียงลง ชี้ไปข้างหน้าทางลาดที่ถูกหินผุกร่อนบดบัง
บนทางลาดไม่มีเส้นทาง มีเพียงก้อนหินสีเทาอมม่วงสูงๆ ต่ำๆ เรียงราย รอยแตกของหินมีหญ้าสีม่วงบางๆ ขึ้นอยู่ ลมพัดผ่าน ใบหญ้าแนบกับพื้นดินสั่นไหว
เสิ่นสวินกำลังจะตามไป ก็หยุดกะทันหัน
“เดี๋ยวก่อน”
หลัวเสี่ยวกวงหันกลับมา ผมยาวสีดำทิ้งลงบนหลัง ดวงตายาวเรียวคู่นั้นฉายแววสงสัยเล็กน้อย
“มีอะไรเหรอ?”
เสิ่นสวินมองเขา แล้วก็มองคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างหลังเขาอีกครั้ง
เรื่องช่วยเหลือเจียงเย่าซิง หลัวเสี่ยวกวงยอมช่วย เธอก็รู้สึกขอบคุณจริงๆ
แต่ขอบคุณก็คือขอบคุณ กฎต้องพูดกันให้ชัดเจนก่อน
ทั้งสองฝ่ายรู้จักกันไม่ถึงครึ่งวัน ต่างก็ปฏิบัติการอยู่ในดินแดนหมายเลข 088 ใครจะบอกได้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างหน้า เพื่อความปลอดภัย ยังไงก็ต้องมีหลักประกันชั้นดีไว้ก่อน
คนของหลัวเสี่ยวกวงมีห้าคน กำลังต่อสู้สูงจนน่าตกใจ
ถ้าอีกฝ่ายคิดอย่างอื่นจริง พวกเขาสี่คนคงไม่มีเวลาแม้แต่จะตั้งตัว
เสิ่นสวินไม่อยากวางชีวิตของตัวเองและทีมไว้บนมโนธรรมของอีกฝ่าย
เธอเงยหน้าขึ้น
พูดอย่างจริงจัง: “ก่อนจะไป เรามาเซ็นสัญญาความร่วมมือกันก่อน”
หลัวเสี่ยวกวงกระพริบตา ใบหน้าที่ไม่ค่อยแสดงความงุนงงนัก ปรากฏความมึนงงขึ้นเล็กน้อย “สัญญา สัญญาอะไรเหรอ?”
เสิ่นสวินอธิบาย: “สัญญาความร่วมมือโดยมีระบบเป็นผู้ค้ำประกัน หลังทั้งสองฝ่ายเซ็น ภายในเวลาที่ตกลงกัน จะไม่รุกรานซึ่งกันและกัน ร่วมกันทำภารกิจที่กำหนดให้สำเร็จ”