พูดคุยกันอยู่ครู่ใหญ่ เสิ่นสวินเปลี่ยนประเด็นถามว่า “พวกคุณต่อไปจะไปที่ฐานที่มั่นหมายเลข 088 ใช่ไหม”
หลัวเสี่ยวกวงส่ายหน้า “เดิมทีก็คิดงั้นแหละ แต่ผมรู้สึกว่าคนไปตรงนั้นเยอะเกินไป ไปปะทะกับนักสร้างพวกนั้นตั้งมากมาย ไม่ได้ของแถมยังอาจจะเสียชีวิตอีกต่างหาก สู้ไม่ไปดีกว่า”
“แต่ถ้าพวกคุณจะหมายเลข 088 ละก็ เกรงว่าเดินผิดทางแล้วล่ะ”
สายตาเสิ่นสวินมองไปที่สันเขาอันไกลโพ้น ถอนหายใจเบา ๆ “พวกเราต้องไปช่วยเพื่อนร่วมทีมก่อน เธอถูกนกใหญ่ตัวหนึ่งจับไป พอช่วยเสร็จแล้วค่อยไปถอนฐานที่มั่นหมายเลข 088 ทีหลัง”
หลัวเสี่ยวกวง “เพื่อนร่วมทีมคุณเป็นผู้หญิงหรือเปล่า ใส่ชุดแบบเดียวกับพวกคุณน่ะ”
เสิ่นสวินรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา “คุณเห็นเธอหรือ อยู่ที่ไหน”
หลัวเสี่ยวกวงยกนิ้วเรียวยาวชี้ไปทางทิศตะวันตก “เธอถูกนกบินล้อมจับตัวไป อยู่แถวนั้น ตอนที่พวกเราข้ามมาที่นี่ก็เห็นพอดี นกตัวนั้นจับคนคนหนึ่ง ผมยังคิดว่าเป็นคนโชคร้ายคนไหน ที่แท้ก็เป็นเพื่อนร่วมทีมของคุณนี่เอง”
ทิศตะวันตกเป็นทิวเขาสีม่วงทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ยอดเขาถูกเมฆหมอกบดบัง มองไม่เห็นความลึกตื้น
หลัวเสี่ยวกวงมองท่าทางกังวลของเสิ่นสวิน แล้วก็สยายผมดำยาวสลวยของตัวเองขึ้นมาหนหนึ่ง พูดอย่างกระตือรือร้น “ที่ที่เพื่อนคุณอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก ไม่งั้นพวกเราพาไปส่งให้ก็ได้”
เสิ่นสวินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สองทีมนี่เพิ่งจะร่วมรบกันมา ก็ถือว่าเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของประเทศจีนเหมือนกัน...อือ...ขอเว้นไว้ก่อนก็แล้วกัน
ทั้งสองฝ่ายรู้จักกันยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมง แถมตอนนี้ภารกิจประกาศรางวัลที่ประกาศทั่วเซิร์ฟเวอร์ยังไม่เลิก ถ้าจะรีบร่วมมือกันแบบนี้ ในใจเธอก็อดรู้สึกไม่มั่นใจไม่ได้