ตามกฎของสนามฝึกพิเศษ ครั้งใดที่ผู้เข้ารับการฝึกทนไม่ไหว สามารถเรียกหยุดและถอนตัวได้ทันที แล้วจะถูกเคลื่อนย้ายออกไป
แต่คนป่าตัวน้อยยังอยู่ตรงนี้ แสดงว่าเธอไม่เคยยอมแพ้
พวกเขายืนอยู่บนกระจกด้านบน จ้องมองอย่างเงียบ ๆ
ในสายตา เสิ่นสวินถูกโค่นล้มลงครั้งแล้วครั้งเล่า
ถูกถีบกระเด็น กระแทกเข้ากับกำแพง
ถูกสะกดรอยล้ม หน้าคว่ำกระแทกพื้น
ถูกชกเข้าที่ซี่โครง ขดตัวเป็นก้อน เจ็บปวดจนกล้ามเนื้อกระตุก
ทุกครั้งที่เธอล้มลง หินกลมสีเทาสามก้อนนั้นก็จะพุ่งเข้ามาหาเธออย่างขยันขันแข็ง ปล่อยแสงสีน้ำเงินรักษาบาดแผลของเธอ ตราบใดที่บาดแผลเริ่มสมาน เธอก็จะลุกขึ้นมาทันที
เธอไม่แสดงท่าทีจะยอมแพ้แม้แต่น้อย แค่ปรับลมหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วชกหมัดใส่ไอ้ดำอีกครั้ง
ท่วงท่าดูงุ่มง่าม พลังอ่อนแอ แต่ในดวงตาคู่นั้น มีความดุดันอยู่ลึก ๆ
เป็นความดื้อรั้นที่ยอมทุ่มแม้กระทั่งชีวิต เพื่อความอยู่รอด เพื่อการแข็งแกร่งขึ้น
อู่ว่านวางมือที่เตรียมจะถ่ายรูปลง รอยยิ้มและท่าทีดูสนุกสนานบนใบหน้าค่อย ๆ จางหายไป
ในสนามฝึกลาโม่ที่อ่อนแอต้องถูกกำจัดแห่งนี้ พวกเขาเคยเห็นอัจฉริยะที่มีพรสวรรค์มากมายเกินไป และเคยเห็นคนอ่อนแอที่พังทลายยอมแพ้เพียงเพราะอุปสรรคเล็กน้อยมากเกินไป พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อนว่า คนไร้ความสามารถที่ค่าพื้นฐานต่ำจนน่าตกใจ จะสามารถแสดงความทรหดที่น่ากลัวขนาดนี้ ต่อหน้าคู่ต่อสู้ที่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิง
“ทุ่มเทเกินไปแล้ว” เสียงของลิ่วปิงเบาลง เต็มไปด้วยความเคารพที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่ทันรู้สึก “ถูกซัดขนาดนั้นทุกครั้ง ทำไมถึงไม่ยอมแพ้สักทีล่ะ?”