ไม่เพียงแค่ลู่หว่านถังพวกที่ตกตะลึง ซวงหยูหยูกับแมวหลายตัวก็ถึงกับดูอึ้งไปเลย
ซวงหยูหยูนั่งอยู่บนพื้น หลังตรง หูทั้งสองข้างตั้งชี้แข็งทื่อ ดวงตาจ้องมองเสิ่นสวินไม่ขยับ มันไม่รู้ว่าสัตว์สองขาใช้วิธีอะไร แต่ที่มันสามารถทำให้เจ้านกโง่นั้นหยุดการโจมตีได้ มันก็เก่งมากแล้ว!
“ผู้มีพระคุณตัวน้อย คุณสุดยอดมาก!” ซวงหยูหยูตื่นเต้นจนหางฟาดพื้นไม่หยุด “คุณสามารถส่งเสียงที่มีพลังขนาดนี้ออกมาได้! คุณน่าเกรงขามยิ่งกว่าหัวหน้าเผ่าของเราเสียอีก!”
แมวสีเทาขาวข้างๆ สะบัดปลายหาง แล้วเข้าไปกระซิบกับซวงหยูหยู: “ไม่ได้กลิ่นคาวเลือด แต่ท่วงทำนองนี้ฟังแล้วเร้าใจจริงๆ หางอยากจะแกว่งตามไปด้วยเลย”
นกหางเพลิงบนท้องฟ้าค่อยๆ ร่อนลงมา
ทีละตัว ทีละตัว ต่างลงไปเกาะอยู่บนก้อนหินและกิ่งไม้รอบๆ เสิ่นสวิน มีสองตัวที่กล้าหน่อยก็บินไปเกาะบนหัวของซวงหยูหยูโดยตรง
ซวงหยูหยูไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
ไม่กล้าขยับเลยจริงๆ
เมื่อเสียงเพลงหยุดลง ฝูงนกก็ส่งเสียงพูดคุยกันอย่างหนาแน่น
“เพราะสุดๆ! นี่คือบทเพลงที่สรรพสิ่งมอบให้!”
“สัตว์สองขาช่างยิ่งใหญ่! เธอสามารถนำเสียงแบบนี้มาได้!”
“ฉันรู้สึกว่าขนทั้งตัวร้อนผ่าว อยากจะร้องตามขึ้นมาทันที!”
ฝูงสัตว์ที่คลั่งไคล้เสียงเพลงพวกนี้ ต่างพ่ายแพ้ต่อฝีมือของเสิ่นสวิน และมอบความเคารพทั้งมวลให้กับเธอ
นกหางเพลิงตัวหนึ่งซึ่งตัวใหญ่กว่าเล็กน้อย ขนหางเป็นสีม่วงทอง จู่ๆ ก็เงยคอขึ้นส่งเสียงร้องยาวสูงสุดขีด
ในสมองของเสิ่นสวินแปลพร้อมกัน: “ร้องตามกัน!”