เสิ่นสวินมองไป ตรงกลางผนังถ้ำที่ถูกน้ำตกซัดกระหน่ำ เห็นแท่นหินนูนออกมาอันหนึ่ง
เหนือแท่นหินขึ้นไป มีทางเข้าถ้ำครึ่งวงกลมอยู่หนึ่งแห่ง
อีลีสชี้ไปข้างหน้าแล้วพูดว่า "เห็นถ้ำนั่นไหม? มุดเข้าไป เราจะเล็ดลอดผ่านทางลับข้างในออกจากหลุมบูชายัญได้"
เสิ่นสวินรีบหยิบกล้องส่องทางไกลแบบทหารออกมาจากมิติส่วนตัว ยกขึ้นจ่อที่ดวงตาแล้วเพ่งมอง
ผ่านเลนส์ ภาพบนพื้นที่สูงกลางแอ่งน้ำปรากฏชัดเจนในทันที
กลางพื้นที่สูง มีแท่นที่ก่อด้วยหินอย่างหยาบๆ ตั้งอยู่ บนนั้นมีมนุษย์เกราะหมอกมายืนอยู่
เจ้าตัวตอนนี้ไม่ได้พรางตัว ผิวเป็นสีเทาของแท่นหิน ทั่วตัวยังถูกทาด้วยสีเขียวฉูดฉาด ดูไม่ต่างจากพวกเล่นทรงเจ้า
มือกำลังกำไม้สองอันที่ดูเหมือนกระดูกสัตว์อยู่ ทุบลงบนหินกลวงขนาดใหญ่ตรงขอบแท่นอย่างบ้าคลั่งครั้งแล้วครั้งเล่า
จังหวะประหลาดๆ ที่ดัง ตึ๊ก ตึ๊ก ตึ๊ก นั่นแหละที่ดังออกมาจากตรงนี้
เสิ่นสวินค่อยๆ เลื่อนกล้องส่องทางไกล สายตาพุ่งหยุดที่เสาหินที่สูงกว่าอันหนึ่งทางด้านข้างของแท่น
ชายคนหนึ่งสวมชุดพรางสีเข้ม ถูกเถาวัลย์เรืองแสงจางๆ มัดตรึงไว้แน่นหนา
คือหลี่รุ่ย
ใจของเสิ่นสวินกระตุกวูบ
พวกสารเลวนี่!
กล้าเอาคนของพวกเราไปสังเวย!?
วางกล้องส่องทางไกลลง เสิ่นสวินจ้องไปที่พวกพืชที่ส่งกลิ่นหอมแปลกประหลาด
เห็นพืชสีขาวเงินพวกนั้น ส่องประกายแสงมึนเมาจางๆ ในสภาพแวดล้อมอันมืดมิด
แต่ละต้นสูงประมาณสี่ห้าเมตร ลำต้นหลักใสสะอาดไม่มีตำหนิ ปกคลุมไปด้วยขนอ่อนสีเทาเงินยาว ปลายยอดมีช่อรวงคล้ายพู่ที่เกิดจากแสงจันทร์หล่อหลอม ใสแวววาว