เยี่ยจินซูยืนอยู่ด้านนอก จ้องมองพื้นที่ว่างเปล่าที่เมื่อครู่ยังกองเต็มไปด้วยสิ่งของ นิ่งเงียบ
"ดูวิดีโอเป็นเรื่องหนึ่ง" น้ำเสียงของเยี่ยจินซูประหลอกๆ "เห็นคนจริงๆ หายไปต่อหน้าต่อตา... ก็อีกเรื่องหนึ่ง"
ฉินอวี้เยี่ยพยักหน้าเห็นด้วย "ว่าแล้วเชียว"
เขาอ้าปากแล้วก็หุบ หุบแล้วก็อ้าปาก สุดท้ายก็แค่ส่ายหน้า
เขาอายุห้าสิบกว่า บัญชาปฏิบัติการมานับครั้งไม่ถ้วน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นทั้งคนทั้งอุปกรณ์หายไปต่อหน้าต่อตา
รู้สึกได้เพียงว่า โลกทัศน์ของเขาถูกหล่อหลอมขึ้นใหม่อีกรอบ
ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรอีก เดินตรงไปยังสถานีตรวจวัดชั่วคราวที่อยู่ด้านข้างโกดัง
บนหน้าจออุปกรณ์ตรงนั้นมีคลื่นและข้อมูลต่างๆ วิ่งผ่านอย่างไม่ขาดสาย
ช่างเทคนิคชุดทหารสามคนกำลังขมวดคิ้วจ้องหน้าจอ
เยี่ยจินซูเดินเข้าไปถาม "พบอะไรไหม?"
หัวหน้าช่างเทคนิคถอดหูฟังออก หันมานับหน้าหน้า แววตาซับซ้อน
"รายงานผู้บัญชาการ ตรวจสแกนทุกย่านความถี่แล้ว ในวินาทีที่เกิดการส่งตัว เราไม่จับคลื่นพลังงานในรูปแบบที่เรารู้จักได้เลยแม้แต่นิดเดียว" เขาชี้ไปที่เส้นตรงราบเรียบบนหน้าจอ "คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า คลื่นความโน้มถ่วง ความโค้งของอวกาศ... ค่าจากทุกช่องสัญญาณเฝ้าติดตามตรงกับก่อนเกิดการส่งตัวทุกอย่าง"
เขากลืนน้ำลายลงคอ ตัวเองก็แทบไม่เชื่อสิ่งที่ตัวเองพูด
"แม้แต่การรบกวนของอวกาศที่เล็กที่สุดก็ไม่มีเลย"
ฉินอวี้เยี่ยขมวดคิ้วหนาสองข้างเข้าหากัน "ไร้ร่องรอยโดยสิ้นเชิงเลย?"
"ครับ" ช่างเทคนิคยิ้มแห้งๆ ยกมือขึ้นกาง "เราปรับความแม่นยำของอุปกรณ์ไปที่ระดับสูงสุดแล้ว ถ้ากลไกการส่งตัวแบบนี้อยู่ในกรอบฟิสิกส์ที่มนุษย์รู้จัก เราจะต้องวัดได้อะไรสักอย่าง คำอธิบายเดียวที่มีคือ..."