อีเว็ตต์เดินตามอยู่ข้าง ๆ หลายครั้งที่พยายามพาเสิ่นสวินไปยังทางเล็ก ๆ ในป่าอีกสายซึ่งลาดชันน้อยกว่า แต่ก็ถูกเสิ่นสวินปฏิเสธโดยพิจารณาจากสภาพภูมิประเทศและทิศทางของกระแสน้ำ
เมื่อเห็นว่าเสิ่นสวินกำลังจะมุ่งหน้าไปทางตะวันตกเฉียงเหนือต่อ ในที่สุดอีเว็ตต์ก็อดพูดขึ้นไม่ได้ว่า “ทางตะวันออกเฉียงเหนือก็มีแม่น้ำ แถมยังมีหุบเขาอีกแห่ง พวกเขาอาจติดอยู่ที่นั่นก็ได้”
เสิ่นสวินหยุดฝีเท้า มองอีเว็ตต์ลึก ๆ แวบหนึ่ง เด็กสาวคนนี้ดูจะหัวไม่ค่อยดีจริง ๆ พยายามชักนำเธอไปทางตะวันออกเฉียงเหนืออยู่เรื่อย แถมยังใช้เหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลย
ฟังปราดเดียวก็รู้ว่าโกหก
เสิ่นสวินไม่หลงเชื่อ เธอหยิบน้ำกับขนมปังอัดแข็งออกจากกระเป๋าเป้ คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหักแบ่งครึ่งชิ้นแล้วยื่นให้อีเว็ตต์
อีเว็ตต์หิวจนหน้าซีด มือสั่นเล็กน้อยตอนรับขนมปังไป แต่ก็ยังพยายามรักษาท่าทีสง่างามไว้ เธอกัดคำเล็ก ๆ แล้วดวงตาก็เป็นประกายขึ้นทันที
นี่มันอะไรกัน?
ถึงจะแห้งและแข็ง แต่กลับอร่อยมาก
ของอร่อยทุกอย่างในจักรวรรดิ เธอล้วนเคยกินมาแล้ว แต่ไม่เคยกินอาหารแบบนี้มาก่อน
เสิ่นสวินพิงลำต้นไม้ รอให้อีเว็ตต์ดื่มน้ำไปสองอึกก่อนจึงถามว่า “เธอคุ้นเคยกับป่าแถบนี้มากหรือ?”
อีเว็ตต์บีบเศษขนมปังในฝ่ามือ ก่อนตอบอย่างรวดเร็วว่า “ฉันเคยมาแค่แถบรอบนอก”
เธอตอบเร็วเกินไป ทั้งยังหลบสายตาเสิ่นสวิน
เสิ่นสวินคลี่ผ้าชุดพรางบนฝ่ามือ เอ่ยเสียงเรียบว่า “ฉันกำลังตามหาพวกของฉัน ไม่ได้เดินสุ่มดวงอยู่บนเขา ถ้าเธอรู้อะไรก็บอกมาให้หมดตอนนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะทิ้งเธอไว้ที่นี่”
อีเว็ตต์จ้องผ้าผืนนั้น นิ้วมือค่อย ๆ กำแน่นขึ้น