(เพื่อฉลองคะแนนรีวิวที่เพิ่มขึ้นเป็น 8.8 เพิ่มตอนพิเศษ 1/3)
ทางขึ้นเขาแคบมาก พอให้คนเดินผ่านได้ทีละคนเท่านั้น
ขั้นบันไดที่มนุษย์สร้างไว้บนผนังถ้ำทั้งขรุขระและชัน ความชื้นที่สะสมมานานทำให้พื้นผิวของขั้นหินมีตะไคร่ลื่น ๆ ปกคลุม ทุกย่างก้าวต้องเหยียบให้มั่นคงก่อนจึงค่อยขยับเท้าอีกข้าง
เสียงหายใจหนักหน่วงนั้นดังมาจากส่วนลึกของทางขึ้นเขา เสียงดังต่อเนื่องก้องสะท้อนอยู่ในพื้นที่แคบ
เสิ่นสวินประคองปืนไรเฟิลไว้หน้าอก ปลายกระบอกปืนขยับตามทิศทางของเสียงอย่างช้า ๆ นิ้ววางอยู่บนไกปืน
เธอเหลือบมองอีเว็ตต์ที่อยู่ด้านหลัง ตรวจดูว่าอีกฝ่ายยังตามมาในระยะปลอดภัย ไม่ได้ถูกทิ้งห่าง
ใบหน้าของอีเว็ตต์ซีดกว่าก่อนหน้านี้ เธอใช้มือข้างหนึ่งพยุงผนังถ้ำ ส่วนอีกข้างกำเสื้อบริเวณอกแน่น ร่างกายแข็งเกร็งเพราะความตื่นกลัว แต่ไม่มีทีท่าว่าจะถอยหนี
เสิ่นสวินอดนับถือความกล้าของหญิงสาวคนนี้ไม่ได้ หากเป็นคนทั่วไป ได้ยินเสียงแบบนี้คงหันหลังวิ่งหนีไปนานแล้ว
ทั้งสองเดินต่อไปอีกราวสิบกว่าเมตร อ้อมผนังถ้ำที่นูนออกมา แล้วภาพเบื้องหน้าก็ทำให้พวกเธอหยุดพร้อมกัน
ทางขึ้นเขาเลี้ยวโค้งตรงจุดนี้ ปลายทางเป็นแท่นหินที่กว้างขึ้นเล็กน้อย ถัดจากแท่นหินไปด้านหลัง ตรงระหว่างหุบเขามีรอยแยกกว้างใหญ่พาดอยู่
กลางแท่นหินมีสัตว์ร้ายขนาดมหึมาตัวหนึ่งนอนขดหลับสนิท แม้เพียงนอนหมอบ ร่างของมันก็สูงเกือบ 3 เมตร ผิวสีน้ำตาลดำปกคลุมด้วยเกราะแข็งคล้ายก้อนหินขนาดใหญ่ แสงสีแดงคล้ำส่องลอดออกมาจากร่องเกราะ วูบไหวตามจังหวะหายใจ