เสิ่นสวินเห็นทั้งสองคนมา ถึงกับพยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่ถูกเยี่ยจินซูกดไหล่ไว้ "อย่าเพิ่งขยับ"
เยี่ยจินซูเห็นสภาพเสิ่นสวินราวกับถูกแช่ในกองเลือด ก็รู้สึกสะเทือนใจไม่น้อย
ตั้งแต่ที่หล่อนจบจากโรงเรียนนายร้อย ผ่านการคลุกคลีในหน่วยงานระดับล่างมานาน ก่อนจะเข้าเป็นหน่วยรบพิเศษ ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าหล่อนว่า การอดทนฝ่าฟันภายใต้แรงกดดันสูงและภัยคุกคามถึงตาย มันต้องทรมานแค่ไหน ต้องแลกมาด้วยเลือดและน้ำตาปริมาณเท่าไร
เสิ่นสวินเปลี่ยนไปมาก จากเด็กสาวที่ครั้งแรกแค่พลิกขุดรากไม้ใหญ่ไม่กี่ต้นก็หอบหายใจไม่ทัน ตอนนี้กลายเป็นนักรบเต็มตัวไปแล้ว
หลังการตรวจร่างกายครั้งใหญ่เสร็จสิ้น ผลภาพถ่ายทางการแพทย์และค่าการตรวจเลือดต่างๆ ก็ถูกพิมพ์ออกมา เจียงอิ่งเสวี่ยถือรายงานไล่อ่านทีละบรรทัด เส้นประสาทที่ตึงเครียดตลอดเวลาคลายลงในที่สุด
"ค่าต่างๆ ในร่างกายปกติทั้งหมด ไม่มีอวัยวะภายในเสียหาย ไม่มีกระดูกหัก" เจียงอิ่งเสวี่ยยื่นรายงานส่งให้เยี่ยจินซู "ส่วนใหญ่เป็นอาการล้าของกล้ามเนื้อและเนื้อเยื่อฟกช้ำจากการใช้งานหนักเกินไป ต้องพักผ่อนฟื้นฟู"
คิ้วขมวดของเยี่ยจินซูคลี่บ้างเล็กน้อย
เสิ่นสวินพอรู้ว่าไม่เป็นอะไรร้ายแรง ก็เริ่มพูดขึ้น "สองท่าน ฉันต้องรายงานสิ่งที่ได้มาจากทริปนี้..."
ยังพูดไม่ทันจบ เยี่ยจินซูยกมือห้ามไว้
"เรื่องรายงานไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้น ตอนนี้เรื่องใหญ่แค่ไหนก็ต้องรอไปก่อน หน้าที่หลักของเธอตอนนี้คืออาบน้ำร้อน กินข้าวให้อิ่ม แล้วหลับตานอน"
ฉินอวี้เยี่ยยืนอยู่ข้างๆ พยักหน้าตาม "สถานการณ์ในดันเจี้ยน ไว้เธอพักผ่อนพอแล้วค่อยรายงาน ไม่ต้องรีบ ไปนอนก่อนเถอะ"
"แต่ฉัน..."
"พักผ่อนให้เต็มที่" ฉินอวี้เยี่ยไม่มีทีท่าให้ต่อรอง "ใครก็เห็นว่าเธอเหนื่อยขนาดไหน เรื่องดินแดนมีคนดูแล ฟ้าไม่ถล่มลงมาหรอก"