หยดน้ำจากใบไม้กว้างบนหัวร่วงลงมาสะเดาะปลายจมูกของเสิ่นสวิน ความเย็นชื้นทำให้เธอสะดุ้งทั้งตัว
ในกอเฟิร์นด้านหน้า เจ้าบาร์บ้าน้ำเงินตัวนั้นวิ่งลับตาไปแล้ว
เสิ่นสวินพิงลำต้นไม้ต้นหนึ่ง หอบหายใจอย่างหนัก
อุ้งเท้าสี่ขานั่นเหมือนติดมอเตอร์ ม้วนเดียวก็หายวับไปกับตา
พักจนพอแล้ว เธอก็ยืดตัวขึ้น เดินสำรวจต่อไป
เดินไปได้ประมาณสองสามร้อยเมตร เธอก็พบกฎของที่นี่ เจ้าบาร์บ้าขนฟูพวกนั้น ล้วนเป็นพวกเดินคนเดียวทั้งนั้น
ทางตะวันออก มีตัวสีน้ำเงินตัวหนึ่งนอนทับอยู่บนไม้ล้ม ทางตะวันตกห่างออกไปไกล ริมหลุมโคลนแห่งหนึ่ง ก็มีตัวหนึ่งนั่งยองๆ อยู่
ยังไม่ทันจะเข้าใกล้ ก็วูบหนึ่งวิ่งหนีไปไกลแล้ว
ตอนนี้เธอรู้แล้ว พวกเจ้าตัวเล็กพวกนี้ไม่จับกลุ่มเป็นฝูงเด็ดขาด แม้แต่เพื่อนก็ไม่ยอมหา
เธอนึกถึงคำอธิบายที่ระบบให้ไว้ คนได้กลิ่นต้นบาร์บ้าพวกนี้เป็นกลิ่นหอม แต่สำหรับบาร์บ้าด้วยกันเองแล้ว นั่นคือกลิ่นเหม็น
โดยเฉพาะช่วงติดสัด กลิ่นจะเพิ่มเป็นสิบเท่า
ใครจะทนอยู่ใกล้เพื่อนที่กลิ่นเหมือนเหงื่อไคลสิบเท่าทุกวันได้ไหว?
เสิ่นสวินเม้มปาก ช่างเป็นการตั้งค่าที่แสบสันต์จริงๆ
เธออ้อมรากไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง แสงด้านหน้าสลัวลงเล็กน้อย ในซอกหินไม่ไกลออกไป มีแสงเหลืองสว่างจ้าจุดหนึ่งส่องขึ้นมา
เจ้าบาร์บ้าเหลืองตัวหนึ่งกำลังขดตัวอยู่ข้างใน อุ้งสั้นๆ ขยุ้ยตะไคร่ตรงหน้าอยู่ไม่หยุด ใบหญ้าสีเหลืองสว่างบนหัวก็แกว่งไกวไปตามจังหวะ
กรอบระบุสีเขียวของระบบเด้งขึ้นมา
[ติ้ง!]
[ระบุสิ่งมีชีวิตที่กินได้สำเร็จ: บาร์บ้าเหลือง ได้รับ: แต้มการเติบโต 20 แต้ม]
...
[ติ้ง!]
[ระบุพืชที่กินได้สำเร็จ: ต้นบาร์บ้าเหลือง ได้รับ: แต้มการเติบโต 10 แต้ม]