"อาจารย์" ฉีอันก้มหน้า "ของที่ให้ไป ส่งถึงมือหล่อนแล้ว"
"อืม"
ฉีอันหยุดไปเล็กน้อย
"อีกอย่าง ตอนที่หล่อนจากไป ยังเอาไปสามบอลรักษาอาการ"
"อืม"
ยังคงเป็นคำตอบเรียบๆ เหมือนเดิม
กระแสข้อมูลบนจอแสงส่องเงาสีน้ำเงินอ่อนลงบนหน้ากากสีขาวบริสุทธิ์
ฉีอันไม่ได้คำนับแล้วถอยออกไปอย่างที่เคยทำ แต่ยังยืนอยู่ที่เดิม นิ้วหัวแม่มือซ้ายเลื่อนไปมาบนขอบฝักกระบี่โดยไม่รู้ตัว
ชายหน้ากากผมขาวหันข้าง ดวงตาสองสีแดงดำสอดมองมา
"มีเรื่องอีก?"
ฉีอันสูดลมหายใจลึก สุดท้ายก็ถามคำถามที่อัดแน่นอยู่ในอกออกไป
"อาจารย์ ทำไมล่ะ? ในรุ่นนี้มีผู้เข้ารับการฝึกหลายคนที่ค่าประเมินโดยรวมสูงกว่าหมายเลข 019 มาก ทั้งวุฒิภาวะ ทั้งพรสวรรค์ ล้วนตรงกับ..."
เธอพูดไม่จบประโยคหลัง
ชายหน้ากากผมขาวมองเธอ แล้วตอบเรียบๆ ว่า "แล้วไงต่อ?"
"อาจารย์ ฉันไม่เข้าใจ ทำไมอาจารย์ต้องให้ของพวกนั้นกับหมายเลข 019?"
เธอคิดไม่ตก
ก่อนหน้านี้ ไม่เคยมีผู้เข้ารับการฝึกคนไหนสามารถเอาอะไรออกไปจากที่นี่ได้แม้แต่เส้นด้ายสักเส้น
แม้แต่เศษหนังภูตหินครึ่งแผ่น ก็ไม่ได้รับอนุญาตให้นำออกไปนอกหอคอย ถ้าถูกจับได้ ผู้เข้ารับการฝึกจะถูกลงโทษอย่างรุนแรง หรืออาจถึงขั้นเสียชีวิต
อยากจะเอาบอลรักษาอาการออกไปสามลูก ต้องมีคนที่อยู่ข้างในจัดการที่เครื่องกลาง เปลี่ยนข้อมูลสายรัดข้อมือให้เป็นข้อมูลยกเลิก
และคนที่รับผิดชอบการส่งตัวก็ต้องปิดบังพร้อมกัน ต้องร่วมมือกันหลายคน ถึงจะทำสำเร็จ
นี่มันเป็นการแหกกฎอย่างโจ่งแจ้ง!
แต่ตอนนี้อาจารย์รู้ทุกอย่างแล้ว กลับยังวางหน้านิ่งเฉย ไม่แยแสเลย