ตื่นขึ้นมา ม่านไม่ได้ปิดสนิท แสงสว่างลอดเข้ามาเป็นเส้น เสิ่นสวินดูโทรศัพท์ บ่ายสามโมง
นอนไปเจ็ดชั่วโมง
อีกไม่นาน ก็ต้องกลับเกาะดวงดาวอีกแล้ว
หลิงจ้าวหรานตื่นแล้ว นั่งอยู่ที่โต๊ะเขียนอะไรบางอย่าง เห็นเสิ่นสวินตื่น ก็วางปากกาลง: "ตื่นแล้วเหรอ?"
"อื้ม" เสิ่นสวินลุกขึ้นนั่ง ผมเผ้ายุ่งครึ่งหัว กระจุกผมด้านหน้าปลิวยุ่งเหยิง เธอกดมันลงไปเบา ๆ "ต่อไปมีอะไรนัดไหม?"
"ไปเมืองหลวง" หลิงจ้าวหรานเก็บกระดาษแผ่นนั้น พับแล้วใส่กระเป๋า "ผู้ใหญ่ข้างบนอยากพบเธอ"
"ผู้ใหญ่ข้างบน?" เสิ่นสวินตะลึง "พบฉันเหรอ?"
"ใช่"
เสิ่นสวินพึมพำซ้ำไปมา ลุกขึ้นไปล้างหน้า ส่องกระจกจัดทรงผม ในใจเริ่มคิดวนไปวนมา
ผู้ใหญ่ข้างบนคือใคร?
น่าจะเป็นผู้บริหารระดับสูงสินะ?
ใช่ไหมนะ?
ต้องสระผม!
สระหลาย ๆ รอบ
แล้วไงต่อ?
แล้วก็ขึ้นเครื่องบินเล็กสีเขียว บินไปกว่าหนึ่งชั่วโมง ตอนเครื่องลง ท้องฟ้าด้านขอบเป็นสีส้มอ่อน ๆ
......
วินาทีที่เครื่องบินแตะพื้น ฝ่ามือของเสิ่นสวินเต็มไปด้วยเหงื่อ
จะบอกว่าไม่ตื่นเต้นก็คงโกหก
เธอนั่งเครื่องบินทหารมานะ!
ปู่ย่าตายาย คงได้ขึ้นสวรรค์กันแล้วล่ะ
นอกหน้าต่างเป็นท้องฟ้าสีเทาหม่น ไฟสองข้างทางวิ่งถอยหลังอย่างรวดเร็ว ยังไม่ทันได้มองสนามบิน เครื่องก็จอดสนิทแล้ว
หลิงจ้าวหรานสะกิดเธอทีหนึ่ง อาการเหม่อลอยก็หายไป