เสิ่นสวินหันหัวไป พอดีเห็นหลิงจ้าวหรานใช้ตะเกียบหนีบยอดถั่วลันเตาสีเขียวสดหนึ่งกำอย่างเอาจริงเอาจัง แล้วโยนลงไปในหม่าล่าน้ำมันวัวที่กำลังเดือดพล่านตรงหน้า
เธอเบิกตากว้าง สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ จนเผลอหลุดสำเนียงท้องถิ่นออกมา: “หลิงจ้าวหราน! แกจะทำอะไร?!”
หลิงจ้าวหรานไม่ยอมปล่อยตะเกียบ เงยหน้าขึ้นสบตาอย่างใจเย็น: “ลวกยอดถั่วลันเตาไง มีอะไร?”
“มีอะไรน่ะหรือ?” เสิ่นสวินทำหน้าอดสูเหลือเกิน ชี้ไปที่หม้อผักใบเขียวที่ถูกน้ำมันวัวคลุมทั่ว “ใครสอนแกให้ลวกยอดถั่วลันเตาในหม้อแดงเนี่ย?! นี่มันเป็นการหมิ่นยอดถั่วลันเตาชัดๆ!”
นี่มันต้องถูกถอนสัญชาติเสฉวนเลยนะ!
“ยอดถั่วลันเตาต้องลวกในน้ำซุปใส! น้ำซุปใส! ชุบสองทีก็ตักขึ้น! แกโยนมันลงหม้อแดงต้ม โผล่ออกมามันก็เต็มไปด้วยน้ำมัน แล้วจะกินรสชาติผักอะไรได้ล่ะ!”
หลิงจ้าวหรานไม่ใส่ใจ ยกคิ้วขึ้นอย่างไม่เห็นด้วย ตะเกียบคนไปมาในหม้อสองที น้ำเสียงสบายๆ: “ฉันไม่ใช่คนเสฉวนพวกแกซะหน่อย แค่ทำงานอยู่ที่เสฉวนเท่านั้น จะถูกไล่ออกก็ช่างมัน”
พูดจบ เธอยังเหมือนกลัวจะไม่ทำให้อีกฝ่ายโมโหพอ ต่อหน้าเสิ่นสวิน เธอคว้าผักยอดถั่วลันเตาสดๆ มากำใหญ่จากตะกร้าใบหน้าที่อยู่ข้างๆ แล้วโยนลงไปในหม้อแดงทั้งหม้อ
มองดู “ใบไม้เขียวในน้ำมันแดง” ที่กำลังเดือดพล่านไปทั้งหม้อ เสิ่นสวินสูดลมหายใจลึก: “...”
จบกันเถอะ คนคนนี้หมดหนทางเยียวยาแล้ว
......
......
โลก
สถาบันวิจัยพืชและสัตว์เกาะดวงดาว
ตั้งแต่ตัวอย่างที่เสิ่นสวินนำกลับมาถูกส่งมาที่นี่ ทางประเทศได้รีบเรียกนักวิชาการระดับสูงหลายสิบคน นักวิทยาศาสตร์อีกกว่า 100 คนจากสถาบันวิจัยต่างๆ เข้ามาประจำการอย่างเร่งด่วน เพื่อทำการศึกษาพืชและสัตว์บนเกาะดวงดาวอย่างครอบคลุม