กลางคืนลึกลงไปแล้ว
บนเกาะดวงดาว เพราะมีต้นไม้ยักษ์บัง แสงจันทร์จึงมองไม่เห็น แต่บนท้องฟ้ากลับมีสปอร์เรืองแสงเป็นหย่อมใหญ่ ๆ ร่วงลงมาจากเรือนยอดต้นไม้ยักษ์ กระจายเป็นจุด ๆ คลุมทั้งค่ายไว้ในแสงเรืองสีน้ำเงินจาง ๆ
เสิ่นสวินนอนอยู่ในถุงนอนในกระท่อม พลิกตัวไปมา เท้าไปถูกลูกน่องของหลิงจ้าวหราน
หลิงจ้าวหรานไม่ขยับ หลับตานิ่ง
เสิ่นสวินถีบอีกที
หลิงจ้าวหรานลืมตาขึ้นมา “ถ้าเธอยังถีบอีก ฉันจะเตะเธอลงไป”
“รันรัน~” เสิ่นสวินจับมุมถุงนอนปิดปาก ส่งเสียงออดอ้อน “ว่าแต่วันนี้ฉันทำได้ดีไหม?”
หลิงจ้าวหรานพลิกตัวหันหน้าเข้าหาเธอ ในความมืดเห็นเพียงดวงตาของเสิ่นสวินที่เปล่งประกาย คล้ายตอนเสี่ยวฮุยกินน้ำตาลเปี๊ยบ
“ก็พอใช้ได้”
“พอใช้ได้เนี่ยนะ?” เสิ่นสวินไม่พอใจนัก พลิกตัวหนี ใช้มือเท้าคางมองเธอ “เรียกว่าพอใช้ได้ได้ยังไง? ภารกิจที่ฉันจัดวันนี้ แบ่งงานแบ่งหน้าที่ ละเอียดดีออก จะให้พูดตามจริงไหม!”
หลิงจ้าวหรานย่นมุมปากเล็กน้อย ชมว่า “พูดได้ดี มีท่าทางเป็นท่านผู้บัญชาการแล้ว”
เสิ่นสวินดีใจมาก พยุงตัวขึ้นแล้วนอนลงอีกครั้ง ส่งเสียงฮึ่มอย่างภาคภูมิ แม้ตอนนี้เธอจะนอนราบอยู่ แต่คางก็เชิดขึ้นแล้ว
“เห็นไหมล่ะ!”
หลิงจ้าวหรานจ้องเธออยู่สองวินาที จู่ ๆ ก็ถาม “แต่ฉันสงสัยอย่างหนึ่ง เรื่องที่จัดวันนี้ เธอคิดเองหรือมีคนสอน?”
สีหน้าเสิ่นสวินแข็งไปครู่หนึ่ง