นับถอยหลังผ่านไปทีละวินาที
เมื่อตัวเลขกระโดดไปที่ 0 แผงระบบก็กะพริบแสงแดงอย่างบ้าคลั่ง
[การนับถอยหลังสิ้นสุดลง!]
[ประตูส่งผ่านถูกเปิดแล้ว ผู้สร้างหมายเลข 019 กำลังจะกลับสู่โลก]
แสงสีขาวบนพื้นพุ่งขึ้นมาอย่างฉับพลัน กลืนร่างทั้งสองคนเข้าไป
เวียนหัวไปทั้งตัว
สองสามวินาทีต่อมา แสงสีขาวเจิดจ้าก็จางหายไป เสิ่นสวินรู้สึกว่าเท้าของเธอแตะสิ่งที่มั่นคง ก้าวเหยียบลงบนพื้น
อากาศแห้งและอับชื้น ไม่มีกลิ่นหอมสดชื่นของพืชพันธุ์บนเกาะดวงดาวเลยแม้แต่น้อย
แผงระบบเด้งข้อความขึ้นมา:
[ผู้สร้างหมายเลข 019 ได้เดินทางกลับถึงโลกอย่างสำเร็จ]
[แต้มการเติบโตปัจจุบัน: 1350]
[สถานะดินแดน: ทำงานเป็นปกติ]
เสิ่นสวินกระพริบตาอย่างแรง รอให้สายตาปรับโฟกัสใหม่ได้ ก็ถึงกับตะลึงไปเลย
ไฟเพดานด้านบนสว่างจ้าเสียจนแสบตา
เป็นห้องเช่าเล็ก ๆ ที่ทั้งคุ้นเคยและอับแคบของเธอ
แต่ไม่ใช่นี่ เธอออกจากห้องไปตอนนั้น ปิดไฟแล้วนะ
สายตาของเสิ่นสวินยังปรับกับแสงจ้าที่เกิดขึ้นอย่างกระทันหันได้ไม่ทันดี เธอก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติในห้องแล้ว
บนโซฟามีคนนั่งอยู่สองคน ข้างประตูอีกคน ติดกำแพงยืนอยู่อีกคน มุมห้องอีกมุมก็มีอีกคน รวมทั้งหมด 6 คน ทุกคนใส่ชุดลำลอง แต่แววตา ไม่เหมือนคนธรรมดา
ชั่วพริบตา เธอก็เห็นคนที่คุ้นเคย
สมองเธอหมุนไปหนึ่งรอบอย่างรวดเร็ว
ตอนที่มาที่นี่ หลิงจ้าวหรานเคยบอกเธอไว้แล้วว่า เมื่อโลกพบว่าคนหายไป ประเทศชาติต้องมีปฏิกิริยาแน่นอน
ไม่คิดว่า จะตรงดิ่งมาที่บ้านเธอเลย
ถึงจะเตรียมใจไว้บ้าง แต่เห็นคนเยอะขนาดนั้น ก็ยังตกใจอยู่ดี
ใจก็อดหวั่น ๆ ไม่ได้
หลิงจ้าวหรานยืนอยู่ข้างเธอ สแกนสถานการณ์ในห้องจนทั่วแล้ว พอเห็นคนคุ้นเคย ก็คลายกำด้ามขวานลง