บ่ายสามโมงห้าสิบสามนาที
สถาบันวิจัยไขว้สาขาชีววิทยาและเคมี ราชบัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์จีน
ศาสตราจารย์อาวุโสซุนหย่วนซินกำลังเก็บข้าวของในห้องทำงาน หญิงชราปีนี้เจ็ดสิบสองแล้ว ผมขาวโพลนทั้งศีรษะแต่หวีเรียบแปล้ไร้ผมหลุด ร่างกายแข็งแรง เดินเหินคล่องแคล่วปราดเปรียว
วันนี้ไม่มีโครงการวิจัยต้องคุม เธอเหลือนาฬิกา เมื่อวานตกลงกับหลานสาวตัวน้อยสุดที่รักว่าจะไปรับเลิกเรียน
มือเพิ่งยัดมือถือเข้ากระเป๋า โทรศัพท์ตั้งโต๊ะสีแดงป้องกันข้อมูลรั่วไหลบนโต๊ะก็ส่งเสียงแหลมแสบแก้วหูดังขึ้น
ซุนหย่วนซินหยิบหูฟังขึ้น ปลายสายเป็นสายตรงของสำนักงานความมั่นคงของสถาบัน
"ศาสตราจารย์ซุน ภารกิจฉุกเฉินระดับสูงสุด ขอให้ท่านไปยังอาคารทดลองใต้ดิน D-7 เดี๋ยวนี้ รถรออยู่ที่ข้างล่างแล้ว"
"เข้าใจ"
ซุนหย่วนซินเพิ่งสวมเสื้อโค้ทกันลม โทรศัพท์ของสามีหลี่เจี้ยนกั๋วก็โทรเข้า
"ยายแก่ ออกไปยัง? เสี่ยวเป่ากำลังเลิกเรียนแล้วนะ เธออย่าทำเสียเรื่องอีก คราวก่อนไปช้าเสี่ยวเป่าก็งอแงไม่ยอม"
"พ่อเฒ่า มีภารกิจระดับสูงสุดกะทันหัน ฉันไปไม่ได้แล้ว" ซุนหย่วนซินพูดเร็วปรื๋อ
ปลายสายเงียบไปหนึ่งวินาที รู้ว่าเมียตัวเองมีธุระอีกแล้ว ตอบกลับทันที "ได้ เธอจดจ่อกับงานไปเลย เสี่ยวเป่าฉันไปรับเอง"
"รู้แล้ว" วางสาย ซุนหย่วนซินผลักประตูออก ก้าวลงบันไดด้วยฝีเท้ารวดเร็ว
ข้างล่างมีรถตู้สีดำระดับกันกระสุนจอดอยู่ กระจกรถติดฟิล์มกันมองทั้งคัน เธอเพิ่งขึ้นรถ คนขับก็เหยียบคันเร่งทีเดียว พุ่งตรงไปยังอาคารสีเทาทางฝั่งตะวันตกสุดของสถาบัน
อาคารหลังนี้ดูภายนอกไม่เด่น แต่ซุนหย่วนซินเคยมาแค่สองครั้ง สองครั้งนี้ ล้วนเป็นโครงการวิจัยลับสุดยอดที่เกี่ยวกับรากฐานของชาติ
ลิฟต์วิ่งลงตลอดทาง ตรงถึงใต้ดินชั้นสี่ ประตูลิฟต์เปิดออก ทางเดินขนาบข้างเต็มไปด้วยเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยติดอาวุธครบมือ ตั้งยามทุกสามก้าว กองหนุนทุกห้าก้าว
ซุนหย่วนซินก้าวยาวเข้าไปในห้องทดลองหลัก ในห้องโถงมีคนคุ้นเคยยืนอยู่หลายคนแล้ว
จ้าวหวยหลี่ เจ้าตำรับพฤกษศาสตร์ในประเทศ ตอนนี้กำลังยืนเอามือไพล่หลังจ้องจอใหญ่