“เกาะที่นครซิงสวินตั้งอยู่ เป็นเพียงหนึ่งในเกาะมากมายของเกาะดวงดาวเท่านั้น”
นักวิจัยที่รับหน้าที่สำรวจภูมิประเทศกำลังดำเนินการบนแผนที่โฮโลแกรม พูดต่อว่า “ก่อนที่ดาวเทียมจะขาดการติดต่อ จำนวนเกาะที่ยืนยันแล้วใกล้เคียงสามหมื่นเกาะ”
ดวงตาของเสิ่นสวินค่อย ๆ เบิกกว้าง
ก่อนหน้านี้หล่อนยังรู้สึกว่าตัวเองรวยจนน้ำลายไหล หลังคว้าดินแดนมาได้ 19 แผ่นในคราวเดียว แล้วก็ดีอกดีใจอยู่พักใหญ่
แต่ตอนนี้กลับเพิ่งรู้ว่า ทรัพย์สมบัติเล็ก ๆ น้อย ๆ ของตัวเอง ถ้าทิ้งลงบนดาวเคราะห์อันกว้างใหญ่ผืนนี้ อาจจะกระเซ็นไม่ขึ้นแม้แต่ละอองน้ำ
เกาะสามหมื่นเกาะ
นี่ยังไม่นับพื้นที่ที่ดาวเทียมสแกนไม่พบ และแผ่นดินใหญ่ที่ไม่รู้จักอันกว้างใหญ่ไพศาลยิ่งกว่าที่เชื่อมต่อกับหมู่เกาะเหล่านั้น
เสิ่นสวินจ้องมองแผนที่โฮโลแกรมที่เกือบเต็มไปด้วยสีเขียวมรกตและสีน้ำเงินเข้ม รู้สึกถึงความหมายของคำว่า “กว้างใหญ่ไพศาล” อย่างตรงไปตรงมาและลึกซึ้งเป็นครั้งแรก
สายตาค่อย ๆ เลื่อนจากหมู่เกาะอันหนาแน่นนั้น กลับมาที่จุดสีแดงเล็ก ๆ ของนครซิงสวิน ความรู้สึกพองโตที่เกิดจากการร่ำรวยกะทันหันในใจ หายวับไปอย่างสิ้นเชิงในพริบตา
“ดาวเทียมของเรา...” ลำคอของเสิ่นสวินแห้งผาก จู่ ๆ ก็จับประเด็นสำคัญได้ หันไปทางเยี่ยจินซู แล้วถามว่า “ขาดการติดต่อไปได้อย่างไร ถูกดูดเข้าไปในหลุมดำหรือเปล่า?”
เยี่ยจินซูสีหน้าเรียบเฉย สั่งการกับคอนโซลหลัก “ดึงภาพสุดท้ายที่ดาวเทียมผู้บุกเบิกหมายเลขหนึ่งส่งกลับมาก่อนขาดการติดต่อ”