หลังจากถูกโจวลู่ปฏิเสธ เสิ่นสวินรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นปกติ
เสิ่นสวินพยักหน้า ยืนตัวตรง สีหน้าจริงจัง: “ปฏิบัติตามคำสั่ง”
แม้ในใจจะผิดหวัง แต่เธอรู้ดีว่านี่คือหน้าที่
โจวลู่ยื่นมือออกมา ตบไหล่เสิ่นสวินเบา ๆ แล้วชะลอน้ำเสียงลง “อย่าเพิ่งหมดหวัง รอให้จุดยึดที่หรงเฉิงมั่นคงก่อน โอกาสกลับบ้านของเธอในอนาคตจะมากกว่าตอนนี้แน่นอน”
เสิ่นสวินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ยังยิ้มไม่ออก
ที่หรงเฉิงผูกไว้แล้ว แต่หลังจากนี้ยังมีจุดยึดอีก 18 แห่ง...
แต่เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง เธอก็ยังมีโอกาสกลับบ้านอย่างสง่างาม และบอกแม่ว่า ตอนนี้เธอเก่งมากแล้ว
อย่างน้อยก็ได้กินข้าวกับท่านผู้นำถึงสองครั้ง
บนเครื่องบินส่วนตัวที่มุ่งหน้าสู่หรงเฉิง เสิ่นสวินมองผ่านหน้าต่างกลมเล็ก ๆ เห็นภูเขาและเมืองที่แล่นผ่านไปอย่างรวดเร็วเบื้องล่าง
หลังบินนานกว่าสองชั่วโมง เครื่องบินก็ร่อนลงจอดอย่างนุ่มนวลที่สนามบินทหารลับแห่งหนึ่งในเขตชานเมืองหรงเฉิง
บันไดลดลง ความร้อนอบอ้าวอันเป็นเอกลักษณ์ของหรงเฉิงก็พุ่งเข้ามาหา
เสิ่นสวินหายใจเข้าลึก ๆ รู้สึกว่าความเหนื่อยล้าหลายวันมานี้จางหายไปไม่น้อย
กลับบ้านไม่ได้ แต่ก็ได้มาอยู่บ้านเกิด
รู้สึกแบบเดียวกัน
ที่สนามบิน มีคนรออยู่แล้ว
ทหารหนึ่งแถวยืนอยู่ไม่ไกล
ทหารเอกสองนายที่ประดับยศสองแถบสี่ดาวยืนอยู่แถวหน้า เป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง