เซมิวเอลถูกท่าทีของเสิ่นสวินยั่วโมโห เขาชักกระบี่สั้นประดับเอวออกมาทันที ปลายกระบี่จ่อคอหอยของเสิ่นสวิน “ทหาร! จับสามัญชนไร้มารยาทคนนี้ไว้!”
องครักษ์หลายคนที่อยู่ด้านหลังได้ยินดังนั้นก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ชักกระบี่ออกมาแล้วล้อมเสิ่นสวินไว้
อามู่กับติงอวี่หยวนรีบเข้าไปขวางหน้าเสิ่นสวิน ส่วนปืนถูกท่านผู้บัญชาการเก็บไว้ในมิติส่วนตัวผ่านสายรัดข้อมือแล้ว
ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ลดทอนแรงกดดันอันคมกริบที่แผ่ออกมาจากทั้งสองคน ทำให้องครักษ์ไม่กล้าก้าวเข้ามาอีกแม้แต่ก้าวเดียว
«หยุด!»
เสียงตวาดใสกังวานดังขึ้น
อีเว็ตต์จางก้าวมาขวางหน้าเสิ่นสวินกับพวกพ้อง ก่อนมองน้องชายของตัวเองด้วยแววตาผิดหวังและโกรธเกรี้ยว «เซมิวเอล ฉันจะพูดอีกครั้ง พวกเธอเป็นแขกคนสำคัญของฉัน ห้ามเสียมารยาทกับพวกเธอ»
«ถ้ายังเสียมารยาทกับพวกเธออีก ฉันจะกราบทูลเสด็จพ่อ»
นี่เป็นครั้งแรกที่อีเว็ตต์พูดกับเซมิวเอลด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมถึงเพียงนี้
เซมิวเอลชะงักไป เขาไม่คิดเลยว่าพี่สาวซึ่งตามใจเขามาโดยตลอดจะถึงกับตำหนิเขาเพราะคนนอกไม่กี่คน
เควินเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเช่นกัน แล้วกล่าวตำหนิ «เซมิวเอล ขอโทษแขกเดี๋ยวนี้»
«ไม่!»
เซมิวเอลดื้อรั้นสุดขีด ความหยิ่งทะนงไม่ยอมให้เขาก้มหัว
สีหน้าของเควินขรึมลง เขามองทหารที่อยู่รอบ ๆ ก่อนออกคำสั่งเสียงเย็น «เก็บกระบี่ขององค์ชายเล็ก แล้วพาเขากลับตำหนัก หากไม่ได้รับคำสั่งจากฉัน ห้ามออกมา»