เสิ่นสวินจำไม่ได้แล้วว่าปีนขึ้นมานานแค่ไหน
ตัวเลขนาฬิกาข้อมือเปลี่ยนไปสิบกว่าแล้ว ตอนนี้สมองตื้อไปหมด คิดไม่ออกว่าเวลาผ่านไปกี่ชั่วโมงหรือกี่วัน
สิ่งที่ทำให้เธอฉงนคือ ระบบไม่เคยแจ้งเวลากลับโลกเลยแม้แต่ครั้งเดียว
ตามกฎแล้ว อยู่บนเกาะดวงดาวครบ 15 วันจะได้กลับโลกครั้งหนึ่ง แต่จนถึงตอนนี้ระบบก็ไม่มีการแจ้งเตือนอะไร หรือว่าเวลาภายในหอคอยจะต่างจากข้างนอก?
เสิ่นสวินคิดอยู่สามวินาที แล้วความเหนื่อยล้าของร่างกายก็ทำให้เธอเลิกคิด
ตอนนี้แทบหายใจไม่ออก จะไปมีแรงคิดอะไรได้อีก
แต่พูดตามตรง ตอนนี้เธอปีนได้เร็วกว่าตอนเพิ่งเข้าหอคอยนิดหน่อยจริง ๆ
แต่เทียบกับพวกที่ไม่ใช่มนุษย์ข้างหน้าแล้ว ช่องว่างยังคงมหาศาล
เธอเลิกดูอันดับมานานแล้ว
ดูทีไรใจสลายที ทุกที ไม่ต้องไปหาความเดือดร้อนใส่ตัวก็ได้ ตั้งหน้าตั้งตาสู้กับตัวเองอย่างเดียวพอ
ชั้น 400
ชั้น 500
ชั้น 600
แบตเตอรี่ของเครื่องบันทึกพกพาหมด เอ้าพลังสำรองอีก 4 ก้อนหมดเกลี้ยง หน้าจอดำสนิท
เสิ่นสวินถอนหายใจ ยัดเครื่องบันทึกกลับเข้าไปในมิติส่วนตัว กัดฟันปีนต่อไป
ไฟฉายคาดหัวก็หมดไฟ เหลือแต่ไฟฉายมือที่ต้องฝืนใช้ แบตสำรองหลายอันก็ค่อย ๆ ร่อยหรอลงทีละนิด
ชั้น 800
ชั้น 850
ชั้น 900
พอปีนมาถึงชั้น 900 เศษ ๆ เสิ่นสวินก็พังลงครั้งหนึ่ง
เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าหอคอยสูงแค่ไหน ตอนก่อนหน้านี้แอบดูอันดับ เห็นอันดับหนึ่งบุกไปถึงชั้น 3113 แล้ว