เสิ่นสวินตาดำไปทีแล้วทีอีก
เยอะเหรอ?
ฟังสิ นี่มันเป็นภาษาคนถามหรือไง?
ไม่สิ ภาษาสัตว์ก็ไม่ควรถามแบบนี้!
สามกรงเล็บหนังดำหลายร้อยตัว วิ่งเร็วกว่าผีเร่งความเร็วอีก ระบบให้ปืนเธอหนึ่งกระบอก ให้พาคู่หูหนึ่งคนเข้าไปจัดการ
เสิ่นสวินสูดหายใจลึก หันไปพูดกับอากาศตรงหน้า “ระบบ ออกมา”
ระบบเงียบสนิท ดูสงบสุขมาก
ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
เสิ่นสวินไม่สน เอาแต่โกรธ “ก่อนหน้านี้ไม่ใช่พูดกับฉันเหรอว่า สิ่งปนเปื้อนเหวลึกมีมากกว่า 10 ตัว?”
รออยู่พักใหญ่ ถึงมีกรอบข้อความเด้งขึ้นมา
[โปรดทราบ ผู้สร้างหมายเลข 019 ระบบแจ้งว่าจำนวนมากกว่า 10 ตัว]
[10+ หมายถึง จำนวนมากกว่า 10 ตัว]
เสิ่นสวินจ้องบรรทัดนั้น ปากอ้าปิดๆ เปิดๆ
มากกว่า 10 ตัว
100 ตัวก็คือ 10+
1000 ตัวก็คือ 10+
10000 ตัวก็คือ 10+ เหมือนกัน
ประชากรทั้งหมดของประเทศจีน ก็พูดได้ว่าเป็น 10+ คน
น้ำในมหาสมุทรแปซิฟิก ก็พูดได้ว่าเป็น 10+ หยด
เธอเกือบหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ
“แกจะเล่นเกมคำพูดกับฉันงั้นเหรอ?” เสิ่นสวินโมโหจนเดินวนไปมาสองรอบ “ทำไมไม่บอกว่า 1+ ล่ะ? บอกตรงๆ ว่ามากกว่า 0 ก็จบไม่ใช่เหรอ? ยังจะเขียน 10+ อีก กลัวจะดูมีน้ำใจเกินไปรึไง?”
ระบบยังคงสงบสุข
เสิ่นสวินพูดต่อ “เก่งนักนะ ก่อนหน้านี้ยังว่าเอาเปรียบฉัน? ใครจะเก่งเท่าแก! ตอนคุยเรื่องรางวัลก็ใช้คำกำกวม พอฉันรับภารกิจแล้ว จำนวนดันเพิ่มเป็นหลายร้อยเท่า ถ้าอยู่บนโลก แกนี่คือโฆษณาเกินจริง มโนธรรมของแกหายไปไหน หมากินไปแล้วเหรอ?”
[ข้อกำหนดในภารกิจระบุไว้ชัดเจนว่า “10+ ตัว” การบอกกล่าวถูกต้องแม่นยำ]
เสิ่นสวินยกมือกดจุดระหว่างจมูกกับริมฝีปาก
ใจเย็น
สุภาพ
ท่องค่านิยมหลักสามข้อในใจเงียบๆ
เธอเป็นนักสร้างที่มีคุณภาพ