ไม่ว่าเสิ่นสวินจะคิดยังไง แต่ในใจของลวี่ซิ่วชิงตอนนี้กำลังมีความสุขสุดๆ
เธอนึกถึงปฏิบัติการสุดมึนงงของตัวเอง ปากก็ยิ้มจนห้ามไม่อยู่
ตอนนั้นซุนหย่วนซินโทรมาบอกว่า ตัวอย่างเหล่านั้นถูกนำกลับมาจากดวงดาว เธอกระโดดขึ้นจากโซฟาทันที
วางสายแล้ว เธอก็เขียนรายงานขออนุญาตฉบับหนึ่ง ด้วยถ้อยคำที่จริงใจ ความหมายโดยสรุปคือ: ฉัน ลวี่ซิ่วชิง อายุ 66 ปี อยู่ในวัยที่แข็งแรงจริงๆ ร่างกายสมบูรณ์ จิตใจแจ่มใส ยินดีอุทิศกำลังสุดท้ายให้กับงานสำรวจธรณีวิทยาของเกาะดวงดาวแห่งประเทศ ขออนุมัติให้เดินทางไปพร้อมคณะด้วย
ส่งรายงานขึ้นไป คำตอบจากข้างบนกลับมาเร็วมาก: ไม่อนุมัติ
เหตุผลก็หนักแน่นพอ: ท่านนักวิชาการลวี่เป็นนักวิชาการระดับชาติ ด้านสถานการณ์บนเกาะดวงดาวยังไม่ชัดเจนเต็มที่ หากเกิดอันตรายขึ้นมาความเสียหายจะใหญ่เกินไป ประเทศแบกรับไม่ไหว
ถ้าเป็นคนอื่นก็คงยอมรับ
แต่ลวี่ซิ่วชิงไม่!
ทุกคนเรียกเธอว่าหญิงเหล็ก เพียงเพราะคิดว่าเธอเหล็กในด้านวิชาการ
ที่จริง หัวของเธอเหล็กยิ่งกว่า!
ตลอดชีวิตนี้ ลวี่ซิ่วชิงเคยกัดฟันสู้กับเรื่องยากๆ ในแวดวงวิชาการมามากแค่ไหน?
ชั้นดินเยือกแข็งในเขตโคโคซิลีเธอเคยขุด ทะเลทรายทักเธอเคยเจาะแกนหิน เหมืองลึกสามพันเมตรเธอเคยลงไป
ดาวเคราะห์ต่างดาวลูกเล็กๆ อย่างนี้ จะมาขวางเธอได้ยังไง?
ต้องทำให้ได้!
เขียนรายงานอีกฉบับ ยังไม่อนุมัติอีก