(เพื่อตอบแทนเรตติ้ง 8.1 ที่สูงขึ้น ขอเพิ่มตอน 1 ใน 3)
ในบันทึกภาพ ชายหน้ากากดำถอยออกไป ชายหน้ากากผมขาวเดินเข้ามา
เมื่อเธอเดินเข้ามา ชายหน้ากากดำถอยหลัง หินกลมบำบัดสามลูกที่คอยปกป้องเสิ่นสวินก็ดับแสงสีฟ้าลงทันที ลอยนิ่งอยู่ในอากาศ
ไม่มีการรักษาอีกแล้ว
เธอจะทนได้อีกนานแค่ไหน?
ชายหน้ากากผมขาวยังไม่ทันตั้งท่าแม้แต่น้อย แค่ผลักฝ่ามือออกไปข้างหน้าเบา ๆ เสิ่นสวินก็กระเด็นไปชนกำแพง กระอักเลือดสด ๆ ออกมากองใหญ่ นอนคว่ำอยู่กับพื้นนานจนไม่มีแรงจะลุกขึ้น
ชายหน้ากากผมขาวให้เสิ่นสวินยอมแพ้
นิ้วของเสิ่นสวินจิกแน่นเข้าไปในซอกพื้นโลหะ ปลายนิ้วซีดขาว แล้วก็ลุกขึ้นยืนอย่างโซซัดโซเซ
ครู่หนึ่ง เธอก็บีบเสียงแหบแห้งออกมาจากก้นบึ้งของลำคอ
“ยอมแพ้อย่างงั้นเหรอ”
“ไม่เอาแล้ว!”
“ฉันยังไม่แพ้! ฉันยังสู้ได้อีก!”
ฉินหยวนซาน ปกติเป็นทหารช่างปากหนักเงียบ ๆ ชนิดตีสามไม้ก็เอ่ยคำไม่ออก แต่วินาทีนี้ตาของเขาก็แดงก่ำขึ้นมา
จากนั้น ก็เป็นภาพเสิ่นสวินถูกโค่นลงครั้งแล้วครั้งเล่า
คลื่นพลังปะทะเข้าที่ไหล่ เสิ่นสวินกระเด็นกลิ้งไปหลายตลบ เสียงกระดูกหักดังน่าหวาดเสียว เธอกัดฟันลุกขึ้นยืน
ศอกกระแทกเข้าที่แผ่นหลัง หน้าคะมำลงกับพื้น เลือดกำเดาพุ่งกระเซ็น ลากเป็นรอยเลือดยาวเป็นทาง
เธอยันเข่าลุกขึ้นอีกครั้ง
เมื่อเธอล้มลงเป็นครั้งที่สิบสอง แขนซ้ายก็ห้อยปวกเปียกอยู่ข้างตัวจนหมดความรู้สึก กรอบแว่นสีดำแตกเหลือเพียงขาแว่นข้างเดียวห้อยอยู่ที่หู เธอคว้าขาแว่นที่เกะกะออกมาทิ้งข้าง ๆ
ตาข้างหนึ่งบวมปิด อีกข้างที่เหลือเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงก่ำ จ้องเขม็งไปที่ชายหน้ากากผมขาวไม่กะพริบแม้แต่ครั้งเดียว