เจ้าตัวเล็กเบิกตากว้าง สีของดวงตากลับจากเขียวอ่อนเป็นน้ำเงินเข้มในชั่วพริบตา มันดีใจจนกระโดดขึ้นลงอยู่กับที่ ก้อนหินกระทบพื้นเป็นเสียงทึบดังปั่กๆ
เจ้าตัวอื่นๆ ดูตะลึงไปหมด
เสิ่นสวินถือโอกาสแบ่งแท่งน้ำตาลให้ลูกหินตัวอื่นๆ เสียงอุทานดังระเบิดขึ้นเป็นระยะๆ ดวงตาสิบกว่าคู่เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินสดใสพร้อมกัน
“หวานจังเลย หวานมาก!”
“ขออีก! ยังมีอีกไหม?”
ไม่นานนัก ชั้นนี้ก็ดังเสียงกรุบกรอบเคี้ยวน้ำตาลขึ้นอย่างพร้อมเพรียง
ลูกหินหัวหน้ากลืนน้ำตาลในปากลงคอ ใบหน้าแสดงความลังเลอยู่ครึ่งวินาที วินาทีถัดมา ท่าทีของมันก็พลิกกลับหนึ่งร้อยแปดสิบองศา ดวงตาเปล่งประกายสีน้ำเงิน มันยื่นแขนหินสั้นๆ หนาๆ ไปทางเสิ่นสวิน
“แกเป็นเพื่อน! ต้องเป็นเพื่อนจริงๆ แน่! ไม่ใช่ผู้รุกราน!”
เจ้าตัวเล็กที่สุดเต้นระบำตามอย่างเห็นด้วย “ผู้รุกรานจะให้ขนมหวานๆ กินได้ยังไงล่ะ! ผู้รุกรานมีแต่จะตีเรา!”
“ใช่ ให้ของหวานกินต้องเป็นคนดี”
“ต่อไปใครว่าแกเป็นผู้รุกราน ฉันจะไปเอาเรื่องกับมันให้ได้”
“แกเป็นเพื่อน! คนที่ให้ของหวานกินคือเพื่อนแท้ทุกคน!”
เสิ่นสวินมองเจ้าก้อนหินน้อยชุดนี้ที่กลายเป็นลูกสมุนผู้ติดตามในพริบตา คิดในใจว่าในที่สุดก็จัดการได้สำเร็จด้วยแท่งน้ำตาล
หลังจากบอกลาลูกอ่อนชั้น 6000 เสิ่นสวินก็ก้าวเข้าสู่ชั้น 6001
ทันทีที่เท้าสองข้างเหยียบพื้นชั้นใหม่ ร่างกายก็ทรุดหนักลงอย่างกะทันหัน ราวกับมีถุงปูนซีเมนต์วางทับอยู่บนบ่าของเธอ แรงกดจากยอดหัวทับลงไปถึงปลายเท้า แขน ขา แม้กระทั่งกระดูกสันหลังต่างถูกบีบให้ร่วงลง
“เฮ้อ…”
เสิ่นสวินกัดฟันแน่น ใช้สองมือยันเข่า หายใจหอบหยาบๆ สองสามครั้งถึงจะยืนทรงตัวได้